Blogs

Verdrietig, energieloos en suf…

Verdrietig, energieloos en een beetje suf zit ik voor me uit te staren..Ik kom net van de telefoon met Sven. Ik heb heel hard gehuild en voel me nu helemaal leeg, energieloos en ik wil het liefste mijn bed inkruipen. Dit was ik 2 weken geleden!

Ongeveer een maand geleden besloot ik dat het echt anders moet! Ik eet al tijden gezond, tel al mijn calorieën en val letterlijk geen gram af. Als ik verdrietig en vooral enorm teleurgesteld in mezelf bij de dokter zit (omdat ik denk dat er wat mis met me is) mijn verhaal doe zegt de dokter het volgende “Ik ga je bloed laten testen, je schildklier etc om het een en ander uit te sluiten. Maar heel eerlijk Michelle, ik zie veel vrouwen van jouw leeftijd in mijn praktijk met dezelfde vraag en klacht. Misschien moet je koolhydraat arm gaan eten. Voor de meeste vrouwen werkt dit echt heel erg goed!” Ik ga dus naar huis met wederom een nieuw denkbeeld. Ik moet gewoon (weer) koolhydraat arm gaan eten en dan val ik af en zal ik weer gelukkig zijn!

De mensen die me iets beter kennen weten dat ik coeliakie heb en een voorkeur voor vegetarisch eten. Dit is niet altijd even makkelijk maar na een aantal jaar heb ik hier aardig mijn weg in gevonden. Nu moet ik dus koolhydraatarm gaan eten, wat betekend heel veel meer vet en heel veel meer eiwitten! Ik ben de eerste paar dagen ziek, mijn darmen zijn compleet van slag en ik heb hoofdpijn. Ze zeggen dat dit erbij hoort en ik val af als een malle dus vooruit schouders eronder en niet zeuren! Na 1 week ben ik ruim 2 kilo afgevallen maar echt dood en doodongelukkig! Ik heb totaal geen honger meer, moet mezelf verplichten te eten, de wc is zeer regelmatig mijn beste vriend omdat mijn coeliakie opspeelt en mijn darmen al dat vet slecht trekt! Ook krijg ik ernstig haaruitval en voel ik me depressief..

Op een dinsdag heb ik een training met mijn PT’er. Ik word halverwege mijn training zo trillerig en misselijk dat we de training moeten onderbreken en ik een suikerzakje krijg om mijn bloedspiegel weer wat goed te krijgen. Het enige wat ik kan denken is dat dat mijn hele dieet verstoort en dan breek ik…..Ik kan op de terugweg in de auto alleen maar huilen! Is dit het nou? Is dit nou hoe het leven is bedoelt? Al sinds mijn 18de ben ik altijd bezig met het perfecte plaatje, doelen die ik mezelf stel en helemaal niet haalbaar zijn en mezelf continu afbranden want wat ben ik nou waard?

De reden dat ik dit nu schrijf is omdat ik alles “On Hold” heb gezet, ik kon niet meer! En nu ben ik bezig met een hele nieuwe weg, ik wil niet langer zo leven! Ik wil niet langer het gevoel hebben dat ik niet of misschien wel nooit perfect zal zijn, ik een maatje teveel heb en niet waardig ben als moeder, vrouw, sporter enzovoort. Ik wil al jarenlang weer gaan dansen maar stel het elke keer weer uit omdat ik eerst wil afvallen voordat ik dat weer kan/ durf te doen!

Al met al zijn alle rollen nu omgedraaid en ondanks dat ik het verschrikkelijk moeilijk vind wil ik mezelf gaan leren accepteren zoals ik ben. Ik ben geen maatje 36/38  maar eerder maatje 42/44  maakt me dat een minder lief of mooi mens? Als je het aan mijn kinderen vraagt dan zeggen ze altijd “maar mama je bent zo lekker zacht” Waarom zou ik dat zelf niet vinden? Ik ben toch eigenlijk best een leuk, lief mens? En ik mag er eigenlijk toch best wel zijn? Als ik in de spiegel kijk zie ik geen perfecte vrouw maar wel een vrouw die 2 prachtige kinderen op de wereld heeft gezet en een heel bewogen leven achter de rug heeft! Waarom ben ik niet gewoon goed zoals ik ben? En nu heb ik dus een doel voor 2019, en dat doel is? Doen wat IK wil doen, en vooral van mezelf leren houden zoals ik nu ben! Ik wil dolgraag het komend jaar 5 km aan een stuk kunnen rennen zonder pijn en hier steeds een beetje sneller in worden! En ik heb me voorgenomen te leren paaldansen, sterker nog ik begin volgende week met een opleiding! En afvallen en het perfecte plaatje nastreven (wat dat ook mag zijn) heb ik keihard van de baan geschoven!

Wat ik met deze blog wil zeggen? Mensen we leven maar 1x! Heel social media en alle perfecte plaatjes maken ons helemaal gek! Wat en wie is perfect? Niemand! Of misschien is juist iedereen wel perfect op zijn eigen unieke manier! Dat kan niets te maken hebben met ons figuurr, maar met wie we zijn! En dus laten we genieten van elkaar, maatje meer of minder! Wat maakt het uit! Ik loop liever met iemand hard die met mij loopt om wie ik ben dan met iemand die met me loopt omdat het zulke mooie plaatjes zijn!

Dus het komende jaar zal je me zien rennen, lachen en hobbelen, kruipen en vechten! Maar ik wil gewoon gelukkig zijn met wie ik ben! Het komende jaar neem ik jullie mee op die reis. Ik zal regelmatig een blog schrijven met waar ik sta en hoe ik me voel. Het kan vanaf nu alleen maar beter worden….

Liefs Michelle