Ultra Viking 2018

Maanden trainen en voorbereiding. Met voorbedachte rade naar Oostenrijk op vakantie geweest om hoogtemeters te trainen. Een dieet gevolgd met bijna geen vlees, veel noten en bonen en linzen om maar 5 kilo af te kunnen vallen. Door een oogoperatie weken niet kunnen trainen, maar dit moest genoeg zijn. Het was zover. 29 september 2018 liep ik mijn eerste marathon plus afstand, de zogenaamde ULTRA. En wat voor een. Strong Viking had een parcours neergezet met 134 obstakels en 3300 hoogtemeters over een parcours van maar liefst 62 kilometer. Dit alles te volbrengen binnen de cut-off tijd van 10.00 uur.

We rijden op vrijdag al naar Wiehl in Duitsland, vlak bij Keulen. Dit doen we in een door ons door Sunlight Nederland beschikbaar gestelde camper. Een prachtding is het van alle gemakken voorzien. Het scheelt een hoop dat we deze mee krijgen want er is nachtvorst voorspelt, en dan zit je in een camper toch wat behaaglijker dan in een tent.

Zaterdag ochtend rijden we dan naar het terrein van Strong Viking. We zitten op 10 minuten rijden maar door de omleidingsroute om het terrein heen, naar de Ultra parkeerplaats zijn we toch nog een half uur onderweg. Net op tijd om mijn hesje op te halen en de eerste groep te zien starten. Een hoop OCR vrienden starten in de eerste wave en ik had stiekem gehoopt er ook in te starten, maar de hesjes hebben een 1 of een 2 op de borst en rug. Dit geeft je wave aan en je start tijd, maar daar wordt straks ook op bepaald of je de cut-off haalt of niet. Eerder starten geeft je dus een concurrentievoordeel. Later starten met een 1 een nadeel.

Dus in de tweede wave gestart, dan maar harder lopen en rest proberen bij te houden ofzo. Niet te hard natuurlijk, het is best een end. We doen de pledge, beloven alle obstakels te doen, en anders burpees te pakken (dit heeft niet iedereen even goed onthouden), en klimmen over de muur naar het startvak. Michelle en de jongens staan te kijken. Michelle nog nerveuzer dan ik, Bodhi fanatiek als altijd, Kyano vol enthousiasme. Aftellen, vuurwerk, gaan.

We rennen een bruggetje over naar de rope climb, bel aantikken, verder. Dan gelijk een mega stijle berg op… oef. Dat is een lekker begin. Rennen kan niet, je hartslag schiet omhoog. Dan een stukje vlak en gelijk weer klimmen… ai.. als dit nu al is, hoe wordt de rest dan?

Ik ren steady door, het parcours is vergeven van de hoogtemeters, om de haverklap moet je klimmen of dalen. Net na de evenwichtsbalk mis ik een boomstronk en ga languit door de bladeren. Niks aan de hand. Bij het 7 km punt zie ik Michelle en de jongens die me aanmoedigen. Ik ren door de heuvels verder en kom dan bij de watercage. Die staat onderaan een erg stijle heuvel. Ik hoor mijn naam, kijk op, en let daardoor niet op waar ik loop. Ik struikel over iets en val voorover op mijn knie en tuimel de heuvel af. De pijn schiet door mijn been en ik denk gelijk dat het klaar is. Ik kan amper staan maar als ik Michelle en de jongens zie komen aanrennen bijt ik het weg. Ik moet die waterbak in, koelen. Het koude water van de watercage doet mijn knie goed en ik besluit verder te lopen. Ik zie wel of het lukt.

Verder dus, heuvel op en heuvel af, mijn knie doet zeer maar met wat afleiding door middel van ademhalingsoefeningen en focus op de finish lukt het aardig. De obstakels gaan ook goed, de eerste ronde van 21 kilometer kom ik door met maar 30 burpees (ik mis de hammerthrow, de spijkerbroeken lukken niet en in de low rig blijft mijn schoen in de ring vast zitten). Bij start finish staan Michelle en de jongens bezorgd te wachten. Ik leg uit dat het wel gaat als ik maar blijf bewegen. Bodhi wil me gelijk de baan weer op duwen maar Michelle verzorgt eerst mijn knie met koude zalf. Ik eet een krentenbol en een banaan.  Ik heb 2 uur en 40 minuten over de eerste ronde gedaan. Ruim voor op het cut off schema van 3 uur en 20 minuten. Snel verder.

Weer die rotberg omhoog, en door, Ik haal Ritchie in die mij inhaalde tijdens het eten. Ik loop iets harder dus ga weer verder. Bij 25km struikel ik weer, dit keer over een wortel, en val weer op dezelfde knie. Ik schreeuw het uit, en alle lopers om me heen stoppen om hulp te verlenen. Toppers. Ik zeg dat het wel gaat, ook als doet het verrotte veel pijn. Ook Ritchie komt weer langs en zegt dat ik ook niet zo hard moet lopen…. lolbroek. En ik deed al rustig en voorzichtig dacht ik. Ik loop een stukje met hem mee en merk dat de knie meer zeer doet maar het nog wel even gaat uihouden. Ik neem me voor die Ultra uit lopen, desnoods wandelend. Al weet ik dat ik dan niet de cut off kan halen. Proberen zal ik het. Ik merk echter al snel dat rennen de enige manier is om de knie niet te laten verstijven. Rennen dus.

De tweede ronde gaat zo voorbij. Aan het einde van elke 21 km ronde mogen de ultras speciaal nog even een stijle berg op met een zandzak van 25kg. Fijn voor de knie. Maar de obstakels gaan goed. Ik raak de hammer dit keer, maar ben kracht verloren op de peg board en val bij de tweede balk. Burpees dus. De jongens hebben het gezien en doen vrolijk met me mee, dat is pas support!

Over start en finish, bandje ontvangen (elke ronde een bandje, bij 3 bandjes en hesje krijg je de medaille). Bijkomen, eten, pannekoeken dit keer. Michelle behandelt mijn knie met magnesium olie en koude zalf. Ik zie niet zo goed hoe ik het moet doen maar we lopen verder. Wat enorm helpt is dat de jongens alletwee een onuitputtelijke zekerheid uitstralen dat ik dit ga halen en dat hun vader nooit op zou geven. No pressure hoor… maar het helpt wel.

Weer die rotberg op… derde keer. Alles doet inmiddels zeer maar ik weet dat het nog maar een halve marathon is… oh nee. Zo moet je dus niet denken. Ik knip steeds alles op, dus het is nu nog maar 13 tot de volgende ronde. En de moeilijkste obstakels hoef ik nu niet meer te doen, die zitten namelijk in de 21 km ronde.

Ik haal steeds meer mensen in, allemaal met een 1 op de borst. Dat geeft hoop. Ik ben nog snel genoeg om de cut off te halen. Deze jongens zijn 20 minuten eerder gestart en houden nog zicht op de cut off, dus ik zeker. Doorgaan dus. Het rennen gaat langzamer, de benen worden moe. Kilometers gaan voorbij, 45, 46, 47. 48. 49 is een mijlpaal, zo ver heb ik nog nooit gerend. Ik voel wat trots en besef dat ik ook nog maar 10 en een beetje hoef… dat kan ik wel.

Ik ren met mijn ogen op de grond gericht. Ik wil niet meer vallen. Dan is het voorbij. De watercage… weer. Voorzichting naar beneden, erdoor, en verder, alles is modder en erg funest voor de knie om door te komen. Dan bomen en gras. Op mijn tandvlees doe ik de Weaver 2.0. maar dan is het over, nog naar beneden, en dan storm the castle. Daar staan ze weer, mijn support crew. De beste die er zijn. Al helpt alle aanmoediging van vrienden, bekenden en onbekenden ook erg. Nog maar 7 km pappa… nog maar 7, je gaat het vet halen! Je hebt nog 2 uur, makkie voor jou! Ik ben bek af. Maar als dat je gezegd wordt dan ga je.

Weer die berg…. laatste keer nu. Bovenaan haal ik Chris in uit Wave 1. We praten even maar ik raak uit mijn ritme en ren dus door. Dan bij het obstakel met de elastieken die je aan je enkels bind zie ik Maarten en René er net uitstappen als ik er in ga. Die liepen ook in Wave 1 en had stille hoop ze nog in te halen. Ze roepen te wachten bij het waterpunt. Daar aangekomen zegt Maarten droogjes..”had je daar nou echt 57 kilometer voor nodig?”.

We rennen samen verder en doen de overige obstakels die in deze ronde zitten. Het zijn geen zware maar op dit moment is eigenlijk alles wel zwaar. De Garmin tikt 60 aan en ik vraag mezelf af hoeveel we er overheen zullen gaan. Downhill dan naar de laatste obstakels, als we het bos uit rennen gaan we door een haag van applaudisserende en juichende vrienden, en kennissen, wat een gevoel, geweldig.

We doen onze laatste hindernissen zonder problemen en zonder burpees. Bij het start en finish gebied ook weer een haag van juichende mensen. Storm the castle, waar René bijna overheen vliegt, zo snel wil hij naar de finish, en ik hem 2 keer moet doen omdat ik te moe ben. Dan nog een ere rondje met een balk boven het hoofd onder luid gejuich en ik mag de Valhalla steps voor de laatste keer op. Wat een emotie daarboven. Samen met Maarten en René. De tranen schieten in mijn ogen, zeker als de jongens het podium op rennen en in mijn armen vliegen en Michelle haar emoties de vrije loop laat.  Oef…

Ik heb het gehaald. Het zwaarste wat ik ooit gedaan heb, en het zat niet mee. Maar dit is iets waar ik oprecht trots op ben. Ik heb echt diep moeten gaan, maar het was het waard. Kyano en Bodhi zeiden me net na de race dat ze later dit ook gaan doen, en dat ze net als mij willen worden. Meer hoef ik niet te horen. Ik ben tevreden.