Tot het gaatje en weer terug…Mud Masters Marathon

21 april 2018

Het is Mud Master weekend! Zaterdag loop ik de marathon en zondag mogen we met z’n vieren de Family edition lopen. Eerst dus de marathon. De eerste van 2018 voor mij en net als vorig jaar de kick-off voor een zware paar weken met 5 mei de Mud Masters 24 hour games, 12 mei de rat race en 20 mei de OCR marathon. Maar nu eerst dus de Mud Masters Marathon. 

We starten om half 10, net na de Alfa groep. Ik start vooraan in de groep zodat ik snel mijn eigen tempo kan bepalen. Dit blijkt goed te werken want ik lig al snel derde. De nummer 1 en 2 verdwijnen aan de horizon, dat tempo ligt veel te hoog voor mij, maar ik kan zo lekker mijn eigen race rennen. Ik loop een tijdje op met de Nederlandse Willem en de Noor Rune, die kennelijk pas zijn tweede obstacle run doet. Willem rent de piramide op alsof hij vlak is en ik ben hem daar kwijt, maar Rune kan ik nog aardig bijhouden. Samen doen we een aantal leuke obstakels zoals de nieuwe rolling monkey bars waar je eerst met een rollende monkey bar naar een wisselpunt moet en dan moet overpakken op een gewone monkey bar.

Dan lopen we verkeerd. Na de brain freeze zijn we druk in gesprek en missen we het bord van de 18 km. We stoppen nog wel om te vragen aan een vrijwilliger of we links of rechts moeten en worden naar rechts gestuurd richting start. We lopen dan richting start en doen het mooie nieuw technische obstakel dat net voor de muren staat. We klimmen de muren over en doen de pipe runner. Dan komt het besef dat we verkeerd gegaan zijn. We besluiten terug te rennen naar waar we denken verkeerd gegaan te zijn. Dat is dus net na de brain freeze. En ja daar staat het bordje met 18… balen. Er lopen een hoop marathon lopers voor ons nu en we beginnen ze een voor een weer in te halen. Dit valt sommigen ook op. “he jij liep toch voor mij?” hoor ik meer dan eens.

In de 18 lus zitten nog een paar toffe obstakels en ik neem ze allemaal vrij gemakkelijk. Alleen de rope charge verpruts ik. Hier moet je naar een touw springen en dan naar een ander touw toe zwaaien. Ik spring niet goed en kom gelijk in het water terecht. Het touw brand aan mijn handen en ik besluit hem niet nog een keer te doen. Mijn handen moeten nog ongeveer 30km mee.  Bij de Start sla ik af naar de tafel waar mijn eten staat. Met rune heb ik de laatste lus al gelopen en zo sluiten we het parcours weer netjes aan en hebben we alleen het stuk terug naar de brain freeze extra gelopen.

Ik eet snel een krentenbol en prop een gelletje in mijn zak en ren weer door. Nu dus de lus van 12km. Rune ben ik inmiddels kwijt en ik heb geen idee meer op welke positie ik loop. Dus maar weer verder zoals de planning was, gewoon op eigen tempo doorbuffelen. Bij de rolling monkey bars staat inmiddels een dikke rij en als de vrijwilligers de deelnemer vragen plek te maken voor mij (marathonlopers hebben voorrang bij obstakels) beginnen ze spontaan te applaudisseren (bloos). Nu kijkt iedereen naar me als ik de monkey bars doe.. euh, rare gewaarwording.

Ik loop de 12 in een even tempo uit en tref mijn gezin bij start waar de jongens een stukje met me oprennen naar de pipe runner. Nu nog 2 rondjes van 6, maar als je er 30 op hebt zitten klinkt het toch als best nog een stuk. Gelukkig hoef ik niet de hele piramide meer te doen want in de 6km lus zit de afslag halverwege. Nadat ik ongeveer 2 km gelopen heb wordt ik ingehaald door de latere winnaar Steven. Die loopt zijn laatste rondje van 6, en ik dus mijn eerste.. wat een tempo. Nadat ik de eerste ronde van 6 heb gehad begin ik ook met het inhalen van lopers die net aan hun eerste begonnen zijn. Bij elke passage moedigen ze mij aan en motiveer ik hen om door te blijven gaan, true OCR spirit. Bij de finish staat mijn gezin me op te wachten, die zijn altijd trotser op me dan ik zelf ben. De jongens vliegen me in mijn armen ondanks dat ik behoorlijk smerig ben, en dat doet me meer dan de medaille die ik uitgereikt krijg. Ik heb er ongeveer 5 uur en 10 minuten over gedaan en vermoed dat ik ergens in de top 10 geeindigt ben. Maar ook als ik er buiten val ben ik erg tevreden met mijn tijd. Ik heb mooi constant kunnen lopen, de obstakels gingen prima en ik heb geen ander pijn dan spierpijn. Al met al een top run dus. Laat die 24 uurs games maar komen!