Sven buffelt bij de Buffelrun!

Zaterdag 27 augustus vertrekken we richting zuid oost Brabant voor de Family color buffel run. We rennen om 15:30 uur. We slapen in een klein hotel in Erp, genaamd “Het Tramstation” omdat Sven De volgende dag vroeg de reguliere Buffelrun ook gaat rennen. Rond 12 uur zijn we in Erp. We checken in in het kleine dorpshotel met 6 kamers.  Nostalgische kamers met daaronder een gezellig restaurant. Hierna rijden we door naar Boerdonk. Daar lopen we zaterdag de family run. Hoe we die ervaren hebben kun je hier teruglezen.

Zondag worden we wakker in Erp, pakken we in en kleed Sven zich aan. We rijden vroeg naar het Buffelrun dorp. Boerdonk blijkt een gezellig dorp te zijn waar het dorpsplein is omgetoverd in een evenemententerrein met eten, drinken en attracties voor kinderen. Hier is ook de start en de finish van de Buffelrun. Na afloop zal hier ook een feest gehouden worden. De opzet zo midden in het dorp is geweldig. Het ademt een en al sfeer. Daarnaast is alles top geregeld. Inschrijven gaat soepel en ook de tassen kunnen we snel kwijt. Er blijken warme douches te zijn na afloop! Dat zie je niet vaak.

Ik start in het eerte startvak. We komen wat bekenden tegen en als die zeggen dat ze op snelheid gaan lopen begin ik met de gedachte te spelen om de geplande loop in een relaxed tempo om te ruilen voor een tempo loop. Na de knallende warming up vliegt iedereen over de containers de mud trenches in. Ik ga ongeveer als 50e daar in en werk me naar voren. Bij de ijsbakken heb ik al aardig wat mensen ingehaald en het stukje lopen erna volgen er meer. Na het spinneweb haal ik een bekende van team Tough Rangers in en loop ik de bocht om het terrein van een kweker op waar de Diving Hero staat. Tot mijn verbazing zie ik niemand voor me. Ik kijk in de verte en om me heen maar iedereen loopt achter me. Oeps. Ik speel even met de gedachte om me bij de jongens van Tough Rangers aan te sluiten maar besluit dan om te zien of ik als eerste van mijn startgroep kan eindigen. Op tempo ren ik dus door, door sloten en weilanden, telkens leuke obstakels trotserend die daar zijn gebouwd. Sloot in en sloot uit.  Bij elk obstakel check ik even wat mijn voorsprong is, en bij de monkey bars gekomen zie ik niemand meer. Erg apart om in je eentje te rennen zo, zonder focuspunt om je snelheid in te schatten. Dan kom ik bij de zandafgravingen waar ik van een hoogte het water in spring en door tunnels en heuvels van zand mag. Hier staat weer veel publiek, wat goed motiverend werkt. Ik ren terug het bos in waar ineens de Ninja Wall opdoemt. Die had ik even niet verwacht. Het blijft toch een ding omdat ik er lang moeite mee gehad heb. De jongens die er bij zitten kijken me aan alsof ik gek ben. Ik kijk achter me of er al iemand aan komt, toch wat bang dat deze me tijd gaat kosten. Met een loopje heb ik hem toch in één keer. Poeh.

Dan kruis ik het pad van de 6km lopers weer en ren ik terug het dorp in. Hier is het weer drukker met lopers en publiek. Bij de mud crawl zie ik de rest van Team Familie staan, verbaast kijkend dat ik er al ben. Nog wat extra door de modder en dan de grote slide af, gelijk weer schoon. Dan door de finish straat als eerste over de finish. Gehaald! Best apart zo. Ik kan best aardig rennen maar winnen doe ik eigenlijk nooit, en nee dit was geen wedstrijd maar het voelt toch een beetje zo.

Na nagepraat te hebben gaan we richting huis, wetende dat de buffelrun een mooie ervaring was. Super sfeer, goed georganiseerd, leuke obstakels, the whole package. Hier gaan we zeker weer terug komen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *