StrongMenRun Hellendoorn

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dit jaar pakte de Fisherman’s Friend Strongmanrun uit met een nieuw parcours, startend vanaf een nieuwe plek aan de evenementenweide in Nijverdal. Nadat Michelle al een stuk had mogen uitproberen tijdens de Strongsisterrun van zaterdag was het de beurt aan mij en mijn maatjes Michel en Yoram om dit nieuw parcours te gaan uittesten.
Nadat we bij de stand van de OCRA elkaar hadden ontmoet en er even was bijgepraat met de vele bekende gezichten uit de OCR wereld begaven we ons vol goede moed naar de start. Alhoewel, Yoram had de dag ervoor de Iron Viking in Gent gelopen en had “wat stramme benen” maar die zouden wel los komen als we van start gingen zo zei hij.
We startten in ons competitor shirt in het competitie vak, zeker zaak dus om alle obstakels te gaan halen en dat mooie roze bandje te behouden vandaag. Mensen die in de competitie van de OCRA meedraaien en dus lid zijn van de OCRA hadden een shirt met “competitor” er op gekregen van de OCRA. Er startten ook mensen in dat vak zonder shirt maar die werden wel voorzien van bandje zodat wel duidelijk was of ze alle obstakels gehaald hadden.

14184274_293742034351812_6197232368886191555_n
Na het oorverdovende startschot van de tank van de landmacht renden we gelijk de draaikolk in, wat enigszins desoriënterend werkte. Yoram besloot vooruit te sprinten om te zien of hij de andere snelle jongens nog bij kon houden. Michel en ik probeerden gelijk een goed tempo neer te zetten wat we de rest van de race vol wilden houden om een sterke tijd te lopen. Door de Crazy Corn, die dit keer meerdere open plekken had waar je van richting moest veranderen en voor mijn gevoel langer duurde dan eerdere edities. Even na de mais gaf Michel aan dat het te snel ging, hij kreeg last van zijn ademhaling. We besloten iets rustiger te lopen, maar dit hielp niet direct. Dan maar even gewoon lopen en weer door. Net voor de Hill Slide moesten we het weer rustiger aan doen, Michel bleek zijn ademhaling echt niet onder controle te krijgen en baalde flink omdat we links en rechts ingehaald werden. Tegen mij zei hij door te lopen zodat ik nog een tijd kon neerzetten, maar dat leek me geen goed idee. We hadden besloten samen te lopen, dus dat doen we dan ook. “leave no man behind”. Het losse zand van de enorme zandkuil en het hoogteverschil waren Michel echter aan het opbreken en steeds als we even dachten weer een ritme te hebben kreeg hij weer een slag van de man met de hamer en moesten we het rustiger aan doen. Michel raakte steeds meer gefrustreerd en gaf aan te willen stoppen als we bij de Wringer waren, dus bij het 10 km punt ongeveer en het dichtst bij start-finish. Na het nog even geprobeerd te hebben door te zeggen dat hij het wel zou halen en dat hij van stoppen spijt zou kregen berustte ik me in het alleen verder lopen, hij kon echt niet mee verder. Zo namen we net voor de Wringer afscheid en ging ik alleen verder.

14238238_286267525088176_6165552049564182280_n
Als eerste kwam een groot stuk bos, wat dit parcours in positief opzicht deed verschillen van eerdere jaren. Was er eerder gekozen voor de bredere paden en lanen naast bijvoorbeeld het fietspad, dit keer liep de route dwars over kleine bospaadjes, waardoor je echte trailrun kreeg afgewisseld met wat leuke obstakels. Deze deed ik allen in pittig tempo in een poging wat tijd goed te maken. Toen we echter bij de kuitenkiller kwamen was me al duidelijk dat ik geen goede tijd meer kon neerzetten en geen hoog tempo meer kon maken. Ik besloot aan te haken bij Arie en het laatste stuk samen op te lopen. Na de kuitenkiller kwamen we bij de banden en dan het zwembad. Gelukkig hadden ze het obstakel van vorig jaar vervangen door monkey bars en de Climbing water, wat een aardige buts publiek getrokken had.

14192125_286267515088177_1361178728034668819_n

Daar zag ik aan het einde van de monkey bars dan ook mijn gezinnetje staan. Altijd weer een feest om de jongens zo enthousiast langs de kant te zien staan. Kyano zijn specialisatie is de monkey bars en die was dan ook erg trots dat ik hem weer gehaald had :-). Nadat ik hier een gelletje had gekregen van Michelle om me het laatste stuk door te helpen snel weer doorgerend en weer aangesloten bij Arie voor we de ondergelopen fietstunnel doorgingen en de stad in renden. Het mooiste aan de Fisherman’s Friend Strongmanrun in Nijverdal is wel het publiek dat je overal staat aan te moedigen. Dat heb je nergens anders, en zeker in het dorp is dit goed te zien. Daarna de apenhang en de bridge jump. Bij de Net Knot werd ik bijgelopen door collega Marcel die 5 minuten na mij gestart was en zo renden we met 3 man verder naar de finish. Maar niet voor we door de Vietcong Tunnels gegaan waren. Deze waren nieuw en nog best lang en donker doordat er een haakse bocht in gemaakt was. Even had je echt het gevoel onder de grond te zitten, alhoewel je wel kon zien dat er planken boven je hoofd zaten met daglicht tussen de kieren.

Bij de floating tree trunks ging ik iets te enthousiast over de vierde boomstam heen waardoor ik een mooie slok van de Regge binnenkreeg. Ik vermoed dat daarom mijn maag nu nog wat van streek is. Volgende keer mondje dicht dus. Bij het uit het water klimmen werd mij de hand gereikt door Yoram, die ik dan toch nog had ingehaald. Hij zei dat zijn benen toch niet helemaal meer wilden na de Iron Viking van de dag ervoor… joh…. 🙂
Hierna nog een klein stukje door het moeras en daar was het finishobstakel. Tezamen met Marcel en Yoram over de finish, want Arie waren we kennelijk even daarvoor kwijtgeraakt. Die bleek net iets later over de finish te komen.
Toch weer gehaald en aangenaam verrast over de parcoursveranderingen. Bandje gehouden, dus elk obstakel gehaald. De obstakels zijn nog steeds goed te doen en vergen geen enorme uitdaging maar het parcours is ook nu weer slopend met het vele mulle zand en de hoogteverschillen. Al met al een zeer geslaagde zondag en weekend. Tot volgend jaar weer FFSMR!

14238243_286267428421519_2799375840740885527_n

Eén gedachte over “StrongMenRun Hellendoorn

  • september 8, 2016 om 9:28 am
    Permalink

    ??? Buffel !! Mooi stukje en goed verwoord de hoogte verschillen en mulle zand waren inderdaad killing! It’s a dirty job but somebody’s got to do it! ? Top dat je het gehaald hebt?

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *