Spartacus Strong Man Run België

Op zaterdag 1 april 2017 staat de strongmanrun in Maasmechelen, België op het programma. Het is de tweede race, na Edingen, uit de spartacus series en de eerste keer dat hij op deze locatie, net over de grens bij Maastrich gehouden wordt.

Omdat Michelle nog steeds last van haar spieren heeft en we op 2 april met de kinderen naar Rotterdam gaan voor een survivalrun ga ik alleen die kant op. Hoewel, om 0900 uur wordt ik opgepikt door René Laenen, en samen rijden we richting Maasmechelen.

Na een rit van 2 uur komen we aan bij een natuurgebeid, een voormalig mijnbouwgebied en nu toegangspoort naar de Hoge Kempen. De oude schachtbokken en het directiegebouw van de mijn zijn bewaard gebleven en torenen over het gebied uit. Een imposant gezicht.

We parkeren vlakbij en lopen gemakkelijk het terrein op. Alles is super geregeld. In een van de schachtbokken kun je de bagage droppen en de rest van het start terrein is overichtelijk en makkelijk te overzien. We regelen snel ons startnummer en bagage en hebben nog ruim tijd over om even met wat anderen die we kennen bij te praten.

We starten om 12 uur, en hebben een kaartje voor de 22 kilometer. Dit is twee keer een rondje van 11. We moeten helaas tussen 16 en 17 uur terug thuis zijn dus zit de 22 er toch niet in. We gaan dus voor de 11. De start is weer in waves van ongeveer 150 man en het eerste obstakel is net als in Edingen de Warped Wall genaamd Ramp Attempt. Ik haal hem in twee keer omdat ik de eerste keer over mijn voeten struikel. René heeft een camera mee en dit levert gelijk al leuke beelden op.

Hierna volgt al snel een parcourtje met een zandzak op de rug en worden we de kolenberg op gestuurd. We hadden bij aankomst al gezien dat er op de berg vlaggen stonden, en dit bleek dus inderdaad voor de strongmanrun te zijn. Een pittig stukje later komen we bovenaan bij het touwklimmen en het schrikdraad. Niks pussy lane voor mij, gewoon kruipen. Best een stuk helaas en iedere keer dat ik geraakt wordt schreeuw ik het van me af. Ik heb echt een hekel aan elecrische obstakels, maar goed, het hoort er bij en lijdt ik minzaam verder.

Gelukkig mogen we naar beneden, dat gaat lekker snel. We zetten onze snelste kilometers van de dag in. We rennen verder door een prachtig gebied. Klimmen tegen water op, trekken banden omhoog en klimmen over simpele obstakels. Dan komen we bij Terhilllspeak. STIJL omhoog, eerst op een drafje, dan duur hij wel erg lang en gaan we over op stevig lopen. De achillespezen en kuiten protesteren heftig. Bovenaan gekomen is het uizicht geweldig en hier nemen we even een momentje voor. Dan naar beneden, tot halfverwege, en weer terug omhoog. Lekker kuitenbijtertje hoor.

We mogen ook nog echt naar beneden en daar wacht de glijbaan het meer in. Lekker verkoelend? Ja zeker, dat diepe meer is nog behoorlijk koel deze tijd van het jaar. Nog eens onder schrikdraad door, maar nu kun je door laag te blijven ze ontwijken.

Na de sahara games, waar je aan een balk heen, en met monkeybar weer terug moet (erg leuk obstakel) lopen we richting de finish. Het zit er al op. Stiekem had ik nog een rondje gewild, maar zo is het ook mooi. We kleden ons om, eten een frietje en drinken een biertje en gaan dan richting huis. Een mooie ervaring rijker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *