Blogs

Opbouwen na lange tijd

Na een lange tijd worstelen met een knie blessure ben ik nu weer aan het opbouwen met hardlopen. En eerlijk is eerlijk dat begint helemaal bij het nul punt. Ik ben dus begonnen met rennen met Evy. Voor degene die deze Belgische dame nog niet kennen: Je loopt met een programma van 10 weken tot je eerste 5 km. Je wordt geacht 3x per week te lopen en de Evy kletst lekker in je oor wanneer je mag wandelen en lopen en hoelang. Daarbij kun je lekker luisteren naar je eigen playlist en roept ze af en toe “Ik ben fier op u!”

Ik ben dus nu inmiddels aanbeland bij les 7, week 3. En ik vind elke les nog een worsteling en niets gaat vanzelf. Zeker met deze donkere en koude dagen valt het niet mee! Maar ik ga elke keer toch wel! Wat voor mij echt onwijs heeft geholpen is de tip om op vaste dagen te lopen. En zin of geen zin je gaat! (Mits je natuurlijk met een gebroken been zit of hoge koorts hebt bijvoorbeeld) Ik heb 9 van de 10 keer nog geen zin. Ik vind het gewoon nog heel zwaar, en dat mag ook. Maar ik ga. Elke dinsdag, donderdag en zaterdag. Elke week. Sneeuw, hagel, regen, kou, donker, glad…het maakt niet uit…ik ga…punt! En wat me ook heel erg helpt is van te voren weten wat de training precies inhoudt. Dus hoeveel keer moet ik hoeveel minuten lopen. Hoelang is de hele training? Dan denk ik vaak “oh het is maar 27 minuten, dat kan ik wel!” En mezelf na de training belonen met een heerlijke grote kop verse gember thee en een warme douche! Alles voelt beter na een training. Daarbij merk ik dat bij iedere mijlpaal ik trotser ben op mezelf en meer in mezelf durf te geloven. Ik heb een tijdje gedacht dat hardlopen gewoon niet voor mij was weg gelegd. Maar ik weet nu dat dat onzin in!

Al met al is dus niet alleen Evy “fier op mij” maar ben ik dat dus eigenlijk ook op mezelf! In de tussentijd maak ik stiekem lekker veel plannen voor leuke runs, mega toffe obstacle runs met vriendinnen en met mijn gezin en kijk ik uit naar de lente!

Het gevoel van “YES I CAN” komt zo heel af en toe om de hoek kijken en dat gevoel wil ik dus echt niet meer kwijt!

Liefs Michelle