Nieuw seizoen, nieuwe kansen?

OCR Series race 4, FurstenForrest, Furstenau, Duitsland

Zaterdag 10 maart 2018 sta ik aan de start van mijn eerste obstacle course race (OCR) van 2018. Het is ook mijn eerste van de 8 races die Strong Viking organiseert. Ik heb me ten doel gesteld om in de top 10 van mijn leeftijdscategorie te eindigen, en daarmee een mooie plek voor de World Finals van de OCR series en ene kwalificatie voor het EK en WK af te dwingen. Voor het WK is top 20 genoeg, maar voor het EK moet je in de top 10 lopen, dus dat is het doel.

Doordat ik 4 dagen plat op bed heb gelegen met de griep de week ervoor heb ik helaas geen ideale voorbereiding gehad, maar heb de hoop dat het inmiddels uit mijn lijf is.

Samen met een mooi stel vrienden en bekenden verzamelen we in het startvak. Aan alle blauwe hesjes te zien ben ik in goed gezelschap voor mijn eerste OCR series race. Een hoop mensen gaan zich willen bewijzen vandaag. Na de start begint net over de muur de tijdregistratie en ik zet er goed de pas in. Het begin is druk maar ik kan bij de eerste 8 obstakels gelijk mee en hoef niet te wachten.

Het lopen gaat best goed en ik haal al aardig wat mensen in. Bij Ivar’s Walk worden de benen met een elastiek aan elkaar geknoopt en moet je een parcours doen. Dat blijkt zwaarder dan het klinkt. Hierna volgen nog een aantal obstakels die je verplicht moet halen of overdoen. Dan komen we bij het start-finish gebied waar Storm theCastle staat. Ik ben inmiddels behoorlijk moe en voel de energie uit me weg stromen.  #^%@%griep… Op deze manier wordt het niks.  Mijn vrouw en jongens staan langs de kant te schreeuwen en gesterkt door hun steun ren ik verder, opgeven is geen optie. Wel heb ik nu een hard hoofd gekregen in een goede eindtijd.

Nu volgen een aantal obstakels die lichamelijk veel kracht vergen. Meestal mijn sterke punt maar ik merk nu dat het een aanslag op mijn gestel is. Een sled-pul, Tire flip, log drag en vikinghills slopen me. Ik moet tegen de vermoeidheid vechten en doorlopen. Aangekomen bij de Wheel of Steel staat mijn gezin me weer aan te moedigen. Gek genoeg begint het lopen daarna weer beter te gaan. De vermoeidheid is er nog maar ik lijk er beter mee om te gaan nu en er lijkt weer schot in te zitten. Dat is maar goed ook, want ik moet nog een kilometer of 5.

De volgende 5 obstakels gaan goed, en dan kom ik bij de weaver 2.0 op het start finish terrein. Ik ben er bijna. Over/under de balken, onder het net door en weer over/under de balken zonder de grond te raken. Op zich moet dit geen probleem zijn, dus de balken gaan vlot, en ik ga onder het net door. Dan kom ik bij de tweede set balken en ga ik hangen en denken of ik er nu over of onder moest. Ik pak de balk verkeerd beet en glijd weg. Mijn voet raakt de grond en ik hoor van de marshall dat ik overnieuw moet beginnen. Dat is balen, want deze had ik zeker in een keer moeten halen. Dit kost me kostbare minuten. De tweede keer gaat wel vlot, en ik kan doorrennen naar de low rig. Dit is een mooi nieuw combinatieobstakel dat ik nog nooit deed. Dat is duidelijk ook want mijn techniek is niet de handigste. Toegeschreeuwd door de jongens en Michelle red ik het tot 2/3 en moet dan los laten. De penalty is 2 minuten burpees. Het movingpegboard verloopt hetzelfde, tot 2/3 gaat het goed en dan glij ik weg. Penaly een rondje met een loodzwaar vat. De jongens rennen met me mee, en dat geeft extra kracht. Dan is er nog de Flyingmonkey voordat ik naar de Walhalla steps kan. Ik ga hangen, zwaaien en vlieg naar de eerste… gelukt. Dan naar de tweede, ik voel de kracht uit mijn onderarmen glippen maar vertik het los te laten. Ook de tweede haal ik en vandaar is de bel een makkie. Kyano en Bodhi schreeuwen het uit en Michelle roept dat ik door moet rennen naar de Finish.

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na afloop heb ik een dubbel gevoel, het ging niet zoals ik wilde, ik voelde me niet sterk genoeg, maar ben wel blij dat ik alles gehaald heb en mijn tijd niet tegen valt.

Maandag als de officiele tijd gepubliceerd wordt blijkt mijn tijd van 2:27:30 net 9 seconden te langzaam om in de top 10 van mijn leeftijdscategorie te eindigen! Crap! Balen. Wel gekwalificeerd voor het WK dus, maar op 9 seconden na niet voor het EK. Zuur. Maar ik was er bijna. Volgende keer gaan we weer harder. Altijd iets om voor te trainen