Mud Masters Marathon 22 april 2017

 

Vandaag is het zo ver, ik loop mijn tweede marathon ooit. En wederom is het, na de Iron Viking van vorig jaar, weer geen normale. Dit maal loop ik de Marathon afstand van de mud masters. Een ronde van 18 km en dan nog 2 van 12 km. Het is ook de start van de 4 weken waarin ik 2 obstacle marathons doe en de rat race van 32km. Een periode van lange afstanden dus, en ik heb er zin in!

De start is om 09:30 en we zijn al vroeg op het Mud Masters terrein. Lekker rustig nu nog, en we kunnen vooraan parkeren. Fijn dat je na afloop niet zo ver terug hoeft. Ik lever mijn tas in en verzamel met een leuke groep in het startvak. Uiteindelijke loop ik samen met Maarten, René en Ritchie als bebaard kwartet de marathonafstand.

Na de start beginnen we in een rustig tempo. Het is goed te doen en over en weer worden al snel grappen gemaakt. De sfeer zit er lekker in. We moeten al snel door de modder en de monkey bars. We kiezen elke ronde de moeilijke variant die omhoog en naar beneden loopt. Dat maakt hem een stuk leuker. Daarna volgen een aantal simpele obstakels zoals muren en hooibalen. Dan volgen de flyer en execution, die je onderdompelen in ijskoud water! Dat gecombineerd met het windje dat er staat doet menigeen van kou verstijven en hakt lekker op de spieren in. Gelukkig heb ik zelf niet heel veel last van de kou en mijn maatjes lijken het ook goed te kunnen hebben.

We vervolgen van het 6 km parcours naar het 12 km stuk waar de steel swing nieuw is voor Mud Masters. Draaiende wielen die overgaan in draaiende ringen. Best lastig te doen en ik val er af bij de derde ring, grrrr. Ook de net swing gaat niet goed, ik kom niet met mijn voeten bij het tweede net. Gelukkig gaat hij de andere rondes wel goed en heb ik weer wat geleerd deze dag. Na de tweede keer de toetanchamon steps te hebben bedwongen lopen we het 18 km stuk op waar we het nieuwe obstakel Boulder Bruggink treffen. Een tof combinatieobstakel met touwen, monkeybars en ronde grip gaten in een horizontale plank.

Na een paar hoge muren komen we bij de pipe runner waar Michelle Eat Natural minis staat uit te delen aan iedere loper die daar behoefte aan heeft. Mud Masters had op de posten enkel banaan en dus was dit een welkome afwisseling! Ik krijg een high five van de jongens en met geschreeuwde aanmoedigingen doe ik de pipe runner en daarna de mud crawl voor de finish. De eerste 18 zit er op. So far so good.

We beginnen in hetzelfde tempo aan de eerste 12 km. Rene geeft al snel aan dat hij het tempo te hoog vindt voor hem op dit moment. Hij voelt zich nog niet helemaal fit na ziek te zijn geweest, en als hij stopt om te eten bij de steel swing lopen Maarten, Ritchie en ik verder. Het is zaak een marathon in je eigen tempo te kunnen lopen, anders wordt het zwaarder en koel je snel af. Met z’n drieën lopen we zo de eerste 12 uit. Het gaat nog goed maar de vermoeidheid begint nu in ieder geval bij mij en Ritchie toe te slaan.

Als we de laatste ronde van 12 in gaan bepaalt Maarten het tempo en wij geven aan dat hij te hard gaat. Maarten besluit bij ons te blijven en zijn tempo aan te passen aan ons. De kilometers gaan nu tellen en we zijn bij elk obstakel dankbaar voor de break in het looptempo. Mijn benen hebben het na een kilometer of 34 wel gehad en ik loop vooral op karakter door.

Bij 36 kilometer speelt Ritchie zijn knie te veel op en moet hij stoppen met rennen. Hij loopt hem uiteindelijk wel uit maar het gaat niet van harte. Maarten en ik rennen dus samen verder. Nou ja, rennen, het is meer hobbelen geworden. Bij 38 km speelt ook mijn knie op en even ben ik bang niet meer te kunnen rennen. Na even wat rust lukt het toch om langzaam te rennen. Ik ben niet de enige kennelijk, getuige het aantal marathonlopers dat we met dit sukkeldrafje nog weten in te halen. Op mijn tandvlees kruip ik de toetanchamon steps op en sukkel de trap af naar beneden. De hoge muren lijken hoger dan de eerste twee keer en als we Michelle en de jongens zien staan aanmoedigen weet ik dat het sprintje de pipe runner op gelukkig de laatste is. Samen met Maarten ren ik over de finish! Moe, kapot, stijf, koud, maar trots en voldaan dat de tweede marathon er op zit. Ik kan dat. Oorah! Mud Masters bedankt!!

Was het wat ik er van verwacht had? Eerlijk gezegd dacht ik dat het makkelijker zou gaan. Ik heb de afstand toch onderschat denk ik.  Het blijft wel 42 km en het stuk na 32 is mentaal en fysiek toch echt slopend. Als je van jezelf weet dat je 30 km kan rennen denk je 42 ook wel te kunnen doen, maar die 12 extra zijn vele malen zwaarder dan de eerste 30. Met deze wetenschap kan ik me nu voorbereiden op de volgende uitdagingen! Volgende week 10 km spartacus run, 6 mei de 32 km rat race en dan 21 mei de Iron Viking marathon. Nu ik weer kan typen heb ik er al weer zin in. Lijk wel gek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *