Mini Dam tot Dam loop

We zijn al maanden bezig met de voorbereidingen van de Dam tot Damloop. Niet alleen zijn we aan het trainen maar zijn we ook onderdeel van de Dam tot Dam campagne. Iets wat een super leuk was om te doen en mega veel leuke reacties heeft opgeleverd!

We rijden zaterdag al richting zaandam waar we overnachten in het Van der Valk Hotel Oostzaan. We hebben hier een prachtige kamer en kunnen hier heerlijk slapen. We besluiten deze middag alvast een kijkje te gaan nemen hoe we moeten rijden en waar we moeten parkeren. Als we ons rondje hebben gedaan en de kids ook een beetje weten waar ze aan toe zijn besluiten we terug te rijden naar het hotel en hier nog een duik te nemen in het zwembad. Het lijkt wel een mini vakantie. Hierna rommelen we nog wat op de kamer, kijken bommetje met zijn 4en op het grote bed en gaan dan slapen.

De volgende ochtend zitten we om 7.15 uur al aan het ontbijt. De kids hebben binnen no time verse croissantjes gevonden en pannenkoeken! Sven nuttigt ook een stevig ontbijt want voor hem staat vandaag de Dam tot Dam loop op het progamma. Bodhi start om 9.40 uur in startvak geel, dit vak is alleen voor 6 jarige en zal 600 meter zijn naar de finish. Kyano start in startvak zwart, het vak met alleen 9 jarige en zal 1.5 km rennen tot de finish. Beide kids hebben er erg veel zin in! Ik vind het zelf best spannend! Ik heb namelijk net gehoord dat er 3000 kinderen meedoen en in het eerste vak (de allerkleinste) ook nog de ouders mee rennen.

We zitten om half 9 in de auto. Het is maar 15 minuten rijden naar de parkeerplaats die ze voor ons hebben gereserveerd maar met het beloofd druk te worden en we nemen dus graag de tijd. Alles verloopt soepel en na het parkeren nemen we afscheid van Sven. Sven pakt de pendelbus naar Amsterdam en wij lopen richting de start van de Mini Dam tot Dam loop.

Als we aankomen is het al vreselijk druk. Nog niet zo erg in de startvakken maar wel er omheen. We nemen alles even in ons op en besluiten bij Bodhi in het startvak te gaan staan. Daar zijn maar een paar kids en een aantal ouders. Bodhi heeft er zin in, hij wil winnen zegt hij! Ik merk hier dat er meerdere ouders zijn die het toch wel spannend vinden om hun kids alleen te laten rennen tussen deze drukte. Bodhi is dan ook pas echt net 6 jaar (nog niet eens een maandje). Over Kyano maak ik me iets minder zorgen die is natuurlijk ook al ruim 9 jaar! In eerste instantie spreken we af dat Kyano en ik, Bodhi opwachten bij de finish en dat we hierna Kyano naar het startvak brengen. Maar we wijzigen onze plannen als we zien hoe druk het is. Zodra de eerste startgroep weg is (die voor Bodhi) laat ik Bodhi in zijn vak staan (met de nodige instructies) en breng ik Kyano naar zijn vak. Kyano heeft er ook zin in! Hij zegt nog tegen me dat het allemaal goed komt en dat ik maar snel naar de finish moet gaan. Ik spiek stiekem nog even naar hem en moet even slikken. Wauw wat word hij groot!

     

Ik loop richting de finish. Kijk of ik hier een plekje kan vinden om even snel een foto te nemen voordat ik Bodhi ophaal bij de speciale ophaalplek voor ouders. Ik vind een plekje vlakbij en wacht af! Binnen no time zie ik Bodhi aankomen rennen! Hij gaat echt als een speer! Ik roep dat hij nog een sprintje kan trekken en zet die op het allerlaatste moment nog in. Wat een topper! Hij liep echt helemaal voor aan en met een dikke glimlach op zijn gezicht.

Ik ren snel naar het ophaalpunt. Zoals ik had gelezen moest dit een super makkelijke opgave zijn. Er zou een afgesloten ophaalpunt zijn waar je je kind kon ophalen. Ik loop echter de ingang in en de paniek slaat me direct om de oren! Er staan zeker 600 mensen op het plein! Opa’s, oma’s, ouders en dan alle kinderen nog. Alles spreid zich uit en er is geen enkele controle, beveiliging, orde of iets…..Mensen laten elkaar er niet langs en alle ouders die de groep voor Bodhi zijn gestart met hun kind lopen hier ook nog rond. Het is een complete chaos. Ik bel Sven in paniek op…wat moet ik doen? Ik zie Bodhi nergens terwijl hij 20 minuten geleden al over de finish was gekomen….Uiteindelijk vormt zich een soort haag van ouders aan beide kanten en moeten kids hier wel door komen. Maar voordat dit is gebeurt zijn er al vele kinderen vermist. Ik ben compleet in paniek tot ik hem eindelijk zie lopen! Ik schreeuw zijn naam en hij begint keihard te huilen en vliegt in mijn armen!!! Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoelt en mijn hart heeft echt een tijdje stil gestaan…Continu het gevoel “wat als…”

Allebei in dikke tranen

Het duurt lang voordat hij weer rustig is. Maar ik realiseer me dat Kyano inmiddels moet zijn gestart. Ik durf dit niet nog een keer te doen en besluit me nu samen met Bodhi op mijn arm een weg te banen naar de hekken en daar Kyano gelijk voor de drukte op te pikken. In de tussentijd vang ik meerdere verdrietige kinderen op en bel ik ouders zodat ze weer herenigd worden met elkaar! Gelukkig hadden al deze ouders het nummer achter op het startnummer geschreven! Ik kan Kyano dus niet zien rennen maar als ik hem bij het hek zie roep ik hem en ziet hij me gelijk. Hij is SUPER trots op zichzelf! Heeft flink gas gegeven en het voelde goed. Wat fijn! Als Kyano bij me is blijf ik nog bij 2 meisjes die staan te wachten op hun moeders die ik heb gebeld. Als die zijn gevonden loop ik met de kids richting uitgang. Wat een beleving. Dit doe ik zo nooit meer! Ik bel Sven om te zeggen dat ik beide kids heb en dat ze oke zijn. Sven gaat dan bijna van start in Amsterdam. Hij zegt ga lekker naar de Asics tent om een beetje bij te komen. We lopen richting de pershal en vragen waar de VIP tent is. We worden hier heen gebracht en zitten hier lekker droog en warm. We drinken hier wat kopjes thee en delen de verhalen. Bodhi begint af en toe spontaan nog te snikken maar als we iemand zien van MyLaps en hij hoort dat hij 5de is geworden van de 399 kids in zijn vak is hij gelijk het ophaal drama daarna vergeten! Wat heeft hij hard gelopen met een tijd van 3.05 minuut op de 600 meter. Kyano hoort dat hij 44ste is geworden van de 334 kids en is in eerste instantie teleurgesteld. Maar ik zie hoe hard hij heeft gelopen en leg hem ook uit dat je loopt tegen jezelf en niet tegen anderen. Dat je nooit weet wie er mee lopen en hij volgend jaar zijn tijd kan verbeteren als hij wil. Hij loopt echt een scherpe tijd op de 1500 meter van 5.27 minuut.

Niet veel later is het de beurt aan de topatleten om binnen te komen. We staan aan de finish en kunnen ze voorbij zien scheuren en dat is best wel gaaf om te zien! Wat gaan die mannen en dames hard zeg! WAUW! En we wachten natuurlijk op alle Asics FrontRunner teamleden en op Sven. Sven zien we over de finish gaan en heeft meerdere PR’s gelopen! We zijn super trots op hem! (zijn blog volgt morgen) We besluiten vrij snel naar de auto te gaan omdat iedereen koud en nat is. Wel rijden we nog even langs de Asics tent om iedereen te feliciteren en even een drankje te doen. En dan op naar huis. Alle mannen met een medaille om hun nek in de auto!

Een mooie, natte, emotionele en bijzondere dag! Volgend jaar weer! Bedankt Le Champion, Dam tot Damloop en Asics voor alle goede zorgen!!!