Blogs

Laatste worden in een hardloopwedstrijd!

Daar sta ik dan…Ik verklaar mezelf ongeveer een miljoen keer voor gek, mijn hoofd begint allerlei nare spelletjes met me te spelen! Het duiveltje op mijn schouder fluistert dat ik beter naar huis kan gaan, ik het toch niet kan redden en als laatste over de finish komen echt vet gênant zal zijn!

Ik vecht met mijn hoofd alsof mijn leven er van af hangt en probeer al het negatieve om te buigen naar het positieve! Ja je kan het wel, iemand moet toch laatste worden, je hebt al een paar keer met Kyano 5 km gedaan! En vooral: Je bent goed zoals je bent!

Ik sta bij de Twiskemolenloop het is grijs en winderig maar het lijkt wel droog te blijven. Ik heb mezelf een tijdje geleden het doel gesteld meer de dingen te gaan doen die ik gewoon leuk vind om te doen en mezelf niets meer te ontzeggen omdat ik misschien wat te dik ben, niet goed genoeg ben en omdat ik me schaam voor mezelf! Ik ga een nieuwe weg in en dat is lief zijn voor mezelf, soms mezelf een schop onder mijn (prachtige 😉 ) kont geven en mezelf uitdagen maar met liefde!

Sven en mijn 2 lieve mannetjes zijn met me mee als support. Het is zo heerlijk hoe trots ze al op me zijn dat ik start! Laat staan als ik deze run zal finishen! Eerst gaan de groepen weg die langere afstanden lopen, de 21.1 km en de 10 km. Het meest erge vind ik dat ik met mezelf had afgesproken te doen wat ik ook doe in de trainingen. 1 minuut wandelen en 1 minuut rennen. Ik neem mezelf voor wellicht 2 minuten te rennen tussendoor maar vooral heel goed te blijven luisteren naar mijn lijf. Maar bij de start gaat dit al compleet mis! We moeten de eerste ronde een hele ronde over de atletiek baan waar iedereen staat aan te moedigen en te kijken. Ik weiger hier nu al te gaan lopen! En ook het eerste stuk richting de dijk staan nog veel mensen. Flink de pas er dus in en doorrennen! Kom op Michelle “You’ve got this” Na ongeveer 6 minuten veel te hard te hebben gerent blaas ik mijn kuiten compleet op! Mensen die mij al langer kennen weten dat de enorme stijfheid in mijn kuiten al langer speelt! Zolang ik goed opbouw gaat dit stukken beter, maar nu ben ik en veel te hard van start gegaan, veel te “lang” gerent en de spanning zit mega hoog. Na 6 minuten ga ik een klein stukje wandelen maar word ingehaald en ga dus weer rennen. Ik verlies mezelf en mijn afspraak dus compleet uit het oog!

Na een minuut of 12 ben ik kapot! Ik kan niet meer! Mijn kuiten doen zo’n zeer! De wind blaast vol in mijn gezicht en tegen mijn lijf en ik heb het gevoel dat ik geen stap meer vooruit kom. Ik ga wandelen…De een na de ander haalt me in maar het kan me niet meer schelen! Ik heb direct spijt dat ik hier aan ben begonnen! Wat doe ik mezelf aan? Ik ben hier nog helemaal niet klaar voor! En dan begint het ook nog te regenen…Ik kan wel janken! Maar iedereen van de 5 km heeft me inmiddels wel ingehaald en ik heb niemand om zielig mee te zijn behalve mezelf. Ik besluit mezelf te herpakken en de afspraak na te komen die ik met mezelf had gemaakt. Ik begin 1 minuut op en 1 minuut af te rennen, ik doe het rustig aan want mijn kuiten staan op knappen voor mijn gevoel. Na ongeveer 3 km lijkt het iets beter te gaan. Vind ik het leuk? Nee! Heb ik het gezellig? Nee! Wil ik het liefst snel naar huis? JA! Maar ik weet dat ik inmiddels over de helft ben en wil (en kan) dus nu echt niet meer opgeven! Bij een km of 4 komt de kopgroep van de 10 km me inhalen! De voorste fietser roept iets naar me als in “je moet aan de kant gaan” maar ik besluit te blijven lopen waar ik al loop. Ik loop keurig rechts van het pad en anders moet ik in de blubber gaan rennen. Aangezien ik het waarschijnlijk zwaarder heb dan deze turbo’s vind ik dat ik dat verdien 😉 Die gasten racen me voorbij en ik voel me even weer een sukkel! Zij zijn al dik vet bij de finish als ik een keer terug kom van de 5 km! Wederom spreek ik mezelf toe! Ik geloof toch dat het gevecht met mijn hoofd misschien wel zwaarder is dan het rennen zelf!

Inmiddels begin ik dingen te herkennen en denk dan ook dat het niet ver meer is. Dan zie ik vlak voor de atletiekbaan mijn kindjes staan en de tranen schieten direct in mijn ogen. Ik moet nog een hele ronde over de baan en ik kan niet meer…..De jongens rennen met me mee en roepen zulke lieve woorden! Woorden die ik nooit meer zal vergeten! Ik word bij de finish door mijn gezin onthaald als HELDIN! Ik val huilend in de armen van Sven! I DID IT! 41.43 minuten en een beetje over 5 km! De zwaarste run van mijn leven! Ondanks dat er geen medaille is aan de finish hebben Sven en de kids een medaille voor me gekocht en ik ben trotser op deze medaille dan op welke ook! Ik heb het gedaan, helemaal alleen! Ik heb gevochten als een leeuwin en ben helemaal stuk over de finish gegaan!

Op de weg terug naar de auto doet alles me al zeer. Ik heb me ook zo ontzettend druk gemaakt en zoveel spanning gehad dat ik compleet instort. De rest van de dag zorgen de mannen zo lief voor me! Dat doet me zo goed! De volgende dag kijk ik stiekem naar een volgende run die ik wil doen. Niet omdat ik zo goed ben, niet omdat ik snel ben, en niet omdat ik iets heb te bewijzen aan de wereld maar omdat IK dat wil en omdat ik het gevoel van het vechten voor iets en het overwinnen magisch vind! Oh en voor alle mensen die bang zijn om laatste te worden? Het valt echt mee! Wellicht word er zelfs harder voor je geklapt dan voor de eerste 😉

Dikke kus Michelle

 

Reacties uitgeschakeld voor Laatste worden in een hardloopwedstrijd!