Hoe gaat het nu met mijn knie?

Een veel gestelde vraag de afgelopen maanden is “hoe gaat het nu met mijn knie?” En wat is het onwijs fijn dat er zoveel mensen met me meeleven, me lieve berichtjes sturen en me blijven motiveren om door te gaan en motiverende woorden zeggen. Jullie zijn echt geweldig! En dus nu eens een kleine update:

Voor de mensen die het nog niet wisten ik heb in de herfstvakantie mijn knieband deels gescheurd, zo’n 50%, ze noemen dit ook wel trauma 2. En nee niet bij een spannende obstacle run maar in het zwembad. Ik gleed samen met Bodhi van de glijbaan en kwam ipv soepel in de laatste bak terecht met mijn voet op de grond en mijn knie schoot naar binnen toe. Ik voelde gelijk dat het goed fout was maar we waren er pas net. Ik heb dus besloten rond te gaan lopen, te koelen en onder de douche te gaan staan en de kids zijn verder gaan zwemmen met Sven. De pijn werd erger en erger en uiteindelijk zijn we dan ook naar huis gegaan.

Met mijn mannen in het ziekenhuis voor foto’s

De volgende morgen heeft Sven direct krukken voor me gehaald aangezien ik niet meer normaal kon lopen van de pijn en hebben we de huisarts gebeld. Die dag is er een foto gemaakt in het ziekenhuis en er was geen botbreuk te zien. Een MRI scan werd gepland want alleen zo kunnen ze ook je meniscus en je banden goed bekijken! Die staat een week later pas gepland. Want tja ik was geen spoedgeval natuurlijk. De week die volgt probeer ik naar fysio te gaan die denk dat er niets kapot is en die adviseert me zoveel mogelijk gewoon te lopen. Maar ik verga van de pijn en ik besluit toch te luisteren naar mijn gevoel en met krukken te stuntelen. Lopen doet zoveel zeer en elke beweging die enigszins naar binnen hangt verga ik van de pijn….

Bij de fysio mijn knie oprekken

Een week later heb ik de MRI. Mijn knie moet plat in een bakje en dat is 10 minuten complete hel! Ik kan mijn knie namelijk niet strekken en dus lig ik met tranen in mijn ogen….Ik bel de volgende dag voor de uitslag en dan blijkt dat ik trauma 2 heb. Ik moet met spoed (ja nu dus wel) naar een orthopeed om me te laten zien. Binnen 2 weken moet er eigenlijk een brace om ter herstel en ik ben er 1 dag te laat. De orthopeed zegt dat het toch nog nodig is en ik 4 weken 24 uur per dag deze brace om moet, niet mag lopen en 2 krukken zal moeten gebruiken. 4 weken lang haal ik alleen de kindjes uit school lopend, ik ben dan helemaal gesloopt. Ik draag 4 weken lang de brace 24 uur per dag die me enorm helpt en waardoor ik geen verkeerde draaiingen meer kan maken. Ik heb wel 24 uur per dag pijn. Ik krijg medicatie voor geschreven maar ik neem ze alleen de eerste week. Ik krijg er zo’n buikpijn van en word er mega suf van. Ik voel liever wat pijn doet dan dat alles gevoelloos is.  Na 4 weken moet ik terug naar de arts die me doorverwijst naar de fysio. Ik word doorverwezen naar een fysio die gespecialiseerd is in knieën.

Eenmaal een afspraak gemaakt bij fysio ontmoet ik Rens. Rens is mijn fysio voor de komende maanden. Een redelijk jonge man waar ik het goed mee kan vinden. Het is een pijnlijk proces en een lolletje op zijn tijd is dan ook wel fijn 😉 Aangezien ik niet mag fietsen of autorijden brengt Sven me elke sessie samen met de kindjes weg. Als ik daar ben gaan zij het bos in om lekker te spelen! Onze missie is om eerst mijn knie weer te kunnen strekken. Mijn knie is opgemeten en toen ik startte was hij op 7.5 cm tot volledige strekking. Inmiddels nu een paar weken verder zit ik om 3.5 cm. Ik vorder dus goed. Ik moet elk uur thuis een half uur oefeningen doen en dat 10x per dag. Ik heb nog steeds elke keer veel pijn! Mijn knie was tot vorige week nog vol vocht. Zo erg dat mijn knieschijf niet zichtbaar was. Inmiddels nu ik wat meer mag bewegen lijkt hij wat minder dik te zijn. En nu zijn we continu op zoek naar balans. Teveel doen betekend een terugslag, te weinig betekend te weinig vooruitgang. Zo heb ik gisteren een stuk zonder krukken gelopen, met alleen mijn brace maar was ik hierna helemaal stuk. Vandaag valt de napijn me mee. In huis loop ik regelmatig zonder brace en krukken. Ik moet ook weer vertrouwen gaan vinden in mijn knie. Ik wil zo graag het nieuwe seizoen weer aan de start staan! Maar Rens heeft ook aangegeven dat een goed herstel zo ontzettend belangrijk is omdat ik nog wel 50 jaar met mijn knie moet. Dus liever iets langer geen runs dan helemaal geen runs meer kunnen.

Stukje lopen zonder krukken

Het is een gevecht met mezelf. Soms ga ik veel te hard en daar betaal ik dan dik de prijs voor waardoor ik door de pijn achteruit ga, soms wil ik geen oefeningen doen omdat ik geen zin heb mezelf elke keer maar pijn te moeten doen waardoor ik ook achteruit ga. Het is dus zoeken naar een balans en ik word enorm geworpen op mijn kracht! Wat kan ik aan, wat kan mijn lijf aan? Inmiddels zit ik wel weer wat beter in mijn vel! Ik eet weer gezond, niet omdat het moet maar omdat ik het waard ben, ik loop 2x per dag (halen en brengen) naar de school van de kindjes en ben weer aan het werk gegaan voor Team Familie en Obstacool. Je nuttig voelen is echt heel belangrijk. Hele dagen op de bank met Netflix en chocolade klinkt misschien als iets heerlijks maar ik wil niets liever dan weer een stukje kunnen hobbelen, boodschappen kunnen doen, voetballen met mijn mannen en dat soort dingen. Ik blijf dus trainen, oefenen en mijn grenzen opzoeken want beter zal ik worden! I WILL BE BACK! 😉 OORAH!!!!!

Met mijn mannen aan mijn zij kan ik alles aan! Love you!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *