Blogs

Deel 2 van 10 marathons in 10 dagen

Dag 1:  London – Woking 6 uur 56 minuten, 54 kilometer

Ik slaap slecht. Spanning denk ik. En ik hotels slaap ik nooit lekker. Ik sta om 0600 uur op, douche, drink alle koffie in de kamer op, ook de thee. Ik eet alvast een krentenbol van huis. Als ik ben aangekleed loop ik naar beneden om de spullen in de bus te zetten. We dragen enkel een kleine rugtas met water, gels, repen, toiletpapier. Beneden staat er een onbijtpakketje. Deze wordt half geplunderd, maar de rest gaat de bus in voor halfverwege. Dan zullen we de rest op eten.

07.15 uur beginnen we met rennen. Het is van start. We rennen eerst naar de Asics store in Regent street, waar onze officiele start zal zijn. De store is nog niet open maar we doen nog fotos hier, en gaan dan echt op pad. Het voelt vreemd en tegeijk goed eindelijk te rennen. We zijn begonnen en gaan dit dus echt doen. We rennen rustig door de ontwakende stad. Regelmatig moeten we stoppen voor stoplichten en dit haalt het tempo er uit. We proberen een tempo van 06.00 tot 06.30 te lopen en ik merk al snel dat dit niet makkelijk is. Het went langzaam en als we het centrum uit rennen gaat het iets beter. We rennen langs verschillende iconische gebouwen waar we dus soms een paar keer voor langs moeten rennen voor de cameras. Vooral bij Buckingham Palace zijn we wel even bezig. We rennen langs de Thames verder om dan naar beneden naar Richmond park af te zakken. In dit Wildlife park zien we prachtige herten lopen, en halfverwege stoppen we om te ontbijten. Het is inmiddels 10.00 uur. Nadat we de inhoud van ons ontbijtpakket naar binnen hebben gewerkt rennen we verder.

Ik ren bijna altijd vooraan. Dat vind ik het prettigst, maar het is ook noodzakelijk. Door mijn oogziekte (Glaucoom) ben ik half blind, ik zie niets aan de onderkant van mijn gezichtsveld. Het is dus altijd opletten waar je loopt, veel naar beneden kijken en niet in groepen als het even kan want ik loop tegen mensen aan of ze omver. Onhandig als je in een groep van 10 rent. Dan maar voorop. Vind ik ook leuker.

We hebben inmiddels wel door dat het meer kilometers gaan worden dan 42. Het probleem is dat er maar 2 mensen de GPX file hadden gekregen van de route, en 1 heeft daar nog niet meer gerend ook. We wisten dus vantevoren niet hoe ver we elke dag moesten rennen. Met de hulp van google maps berekenen we dat we toch rond de 50 zullen gaan uitkomen. Niks aan te doen, je kan alleen maar doorrennen. Uiteindelijk blijkt het 54 kilometer als we bij het hotel aankomen. Iedereen moe natuurlijk maar ook ontzettend blij. Dag 1 zit er op! Nog maar 9 te gaan.

Savonds evalueren we de dag. Iedereen begint positief, het gevoel van het halen is nog niet weg gezakt. Er zijn echter ook opmerkingen over dat we niet genoeg bij elkaar bleven en dat we zo langzaam moeten gaan als de langzaamste. Dit lijkt mij niet zo een goed idee omdat ik dat heel lastig kan volhouden, maar ik ben in de minderheid kennelijk dus stem er mee in om bij elkaar te blijven. De langzaamste voorop om het tempo te bepalen.

Dag 2: Woking –Horsham 5 uur 25 minuten, 45 kilometer

Dag 2 begint met een goed ontbijt in een goed hotel. We maken allemaal wat extra sandwiches voor onderweg en iedereen loopt het hotel uit met een sandwich in een servet gewikkeld. We kunnen weer van start! Iedereen is wat stijfjes maar verder nog geen problemen. Vandaag rennen we naar Horsham. We hebben geleerd van de eerste dag en hebben gekeken waar we heen gaan en hoe de route loopt. Olga bepaalt het tempo en dat is langzaam maar constant. Ik begin wat meer te wennen aan langzaam lopen denk ik. Na 10 kilometer moeten we echter stoppen, Erik heeft erg veel last van zijn bovenbeen en wordt bij een oude spoorbrug behandelt door Magic Dwayne. Dwayne is onze masseur / fysio en hij kan wonderen verrichten met zijn handen. Na de stop kan Erik dan ook weer verder, zij het met moeite. De rest van de route strijd hij tegen zijn pijn. Ik heb medelijden met hem. Die jongen loopt marathons onder de 3 uur en neemt zijn moeder in rolstoel mee op zijn marathons. En dan nog 3.15 lopen he…  Iedereen wil dat hij het haalt, maar op dag 2 er al zo bij lopen… dat gaat niet makkelijk worden. Dat gezegd hebbende haalt hij het wel, net als de rest. Na 45 kilometer zijn we bij ons volgende hotel. Iedereen weer dolblij natuurlijk, en zeker Erik, die iedereen uitgebreid bedankt voor de hulp. Maar inmiddels is wel duidelijk dat het voor iedereen zwaar gaat worden. Duidelijk geen walk in the park…

Savonds evalueren we weer. Idereen is het er over eens dat vandaag goed ging verder. Maar de zorgen zijn voor morgen, de route laat namelijk een run van zeker 62 kilometer zien. Dat is wel erg ver. En dat op dag 3. Er zijn wat mensen met pijn / blessures en de discussie gaat over wat we gaan doen. We besluiten uiteindelijk de groep op te delen in degenen die de 62 gaan lopen, en degenen die 20 kilometer later zullen aanhaken, om de 42 te lopen die we zouden doen. Ik voel nog geen problemen en besluit om de 62 te gaan rennen. Uiteindelijk zijn we met 5 die 62 gaan doen, en 5 die de 42 gaan lopen.

Dag 3: Horsham –Newhaven 8 uur 28 minuten, 70 kilometer

Ik start met de groep van 62 kilometer om 07.00 uur. We gaan de rest bij Bramber castle ontmoeten, 20 kilometer verderop. We kunnen nu wat harder rennen en dat doen we dan ook. Het tempo en de moed zitten er lekker in, ondanks het flut ontbijt. Het hotel had ontbijtpakketjes die je 24/7 kon afhalen. Zat alleen niets met voedingswaarde in. En een ultra lopen op sinaasappelsap, een cakeje, 100 gram cornflakes en een pakje melk is lastig. Gelukkig had ik nog krentenbollen uit Nederland, gelletjes en mijn Eat Natural repen. Daarmee kom ik er wel. Hoop ik.

We volgen vanaf Horsham de Downs Link Bridleway, een oude spoorlijn dat inmiddels een trail is. De sporen zijn weg, maar de stations, perrons en bruggen over de lijn heen zijn er nog. Het is een beetje alsof je door het oude Engeland rent. Op een gegeven moment rennen we over een pad met aan beide zeiden bosjes als we  we onze fotograaf Andy zien staan, die besprongen wordt door 2 honden. Achter hem een kudde schapen zo lijkt het, maar dan komen ze dichterbij. Het blijkt een kudde jachthonden, serieus, het lijken er wel 100. Niet prettig, als je geen kant op kunt maar achteraf een prachtig moment waar we nog lang over napraten tijdens het rennen.

Bij Bramber castle, een oud viking kastaal, zien we de rest. We hebben er dan 28 kilometer op zitten en beseffen dat het er dus 70 gaan worden deze dag. Mari heeft sandwiches met gebakken ei voor ons meegenomen, super!! We maken hier ook nog wat opnamen, vanwege de toffe setting, voor we met elkaar verenigd weer verder rennen. .

Het is een prachtig gebied om door te rennen. Na een laatste stuk van de Downs link gaan we over in de South Downs, een prachtig glooiend gebied vol met heuvels aan de kust. Kale heuvels, dus je kan eindeloos ver kijken. Veel schapen en koeien en af en toe zie je aan de takken van de bomen dat het hier ook vreselijk kan spoken, ze groeien allemaal 1 kant op, met de wind mee.

Na een lange dag arriveren we eindelijk in Newhaven. Onze laatste stop in Engeland. 70 kilometer… zo ver had ik nog niet eerder gerend. 62 tijdens de Ultra Viking, maar alleen hardlopend was ik die afstand nog niet gepasseerd. We zijn er nu.. het einde van het Engelse deel.

Tijdens de evaluatie blijkt dat er meer mensen met problemen zijn nu. Ik heb nog niks denk ik dan. Want last heb je na zo een stuk altijd wel. Morgen wil de filmcrew wat opnamen maken in de ochtend bij de Seven Sisters cliffs. De pont naar Dieppe vertrekt pas 11.00 uur dus er is tijd. Sommigen rusten liever wat extra, maar ik weet dat ik toch wel vroeg wakker ben en weer ruk slaap, dus zeg toe mee te gaan.

Dag 4: Dieppe- Neufchatel 5 uur 14 minuten, 38 kilometer

Vroeg op staan na een onrustige nacht… het begint te wennen. Ik ben stijfjes, maar niets noemenswaardig. Wel heb ik last van mijn enkel. Geen tijd om er naar te kijken nu. Eerst de opnamen. De Seven Sister cliffs zijn geweldig, alles wat je je van de krijtrotsten van Engeland voorsteld, en wij rennen er langs. We rennen daar voor de opnamen wel 5 kilometer volgens Mari die haar Garmin heeft aangezet. Dan weer terug naar het hotel, snel de tassen pakken en naar de pont. Het is een rustdag zo, 6 uur op de boot, dan kun je bijkomen. Op de boot worden we gemasseerd en ingetaped door Dwayne. Inmiddels hebben er 5 man problemen, en Dwayne heeft zijn handen vol. Ik reken mezelf er nog niet onder, maar na een hazeslaapje bekijk ik mijn enkel. Dik. Shit. Toch niet alleen stijfheid dus. Ik krijg bij de bar wat ijs om er op te doen en ga met mijn voet omhoog aan dek zitten tot we in Dieppe zijn.

Daar aangekomen gaan we rennen. Het is inmiddels 16.30 uur en we moeten nog naar Neufchatel, 38 kilometer verderop. Als we gaan rennen blijkt geeft Jessica al snel aan dat ze harder moet rennen dan anderen om de blessure in haar been de baas te blijven. We stoppen nog een keer voor verzorging, en ik probeer mijn enkel te koelen. We lopen verder en de groep valt uit elkaar in een groep die harder met Jessica mee rent en een groep die langzamer gaat. Ik probeer bij de snellere groep te blijven maar merk dat het niet lukt met mijn enkel. Andersgezegd, ik probeer mijn enkel te ontzien en kan daardoor niet harder. Langzaam raak ik ze kwijt, en de groep achter me is ook nergens te zien. Zal ik wachten? Geen idee hoe ver ze achter liggen eigenlijk. Ik ren maar door, 23 kilometer ren ik in mijn eentje door Frankrijk. Het wordt donker en ik doe mijn hoofdlamp op. Gelukkig rennen we over een fietspad (de groene route tussen Londen en Parijs heet het, een fietspad dat vroeger een oude spoorlijn was. Niet hetzelfde als de downs link, die hoort er niet bij, en puur voor fietsers gemaakt. Je kan er echter ook prima rennen en veel fietsters zien we niet. Ook in het donker dus een veilige route met strak asvalt en geen verkeer. Eenzaam is het wel zo, en ik vecht tegen mezelf. Rot enkel, het is pas dag 4, ik moet er nog 6. Wat nou als ik het niet haal? Ik ga echt niet opgeven, ik ga Parijs halen al moet ik kruipen. Ik besluit dat wat er ook verder gebeurt ik niet ga stoppen. Ik ga dealen met de pijn tot ik niet verder kan, en desnoods ga ik op krukken verder. Ik kan niet opgeven, ook niet voor mijn vrouw en kinderen die zo ontszettend in mij geloven. Ik maak zelfs al plannen hoe ik dat ga doen. Een paar uur eerder weg dan de rest ofzo.. en dan later ingehaald worden. Het is een slechte dag waarin ik mezelf 100 keer vervloek. Dan kom ik in het donker Mari tegen, die zit er ook doorheen en is de kopgroep kwijtgeraakt. Samen rennen we verder tot we de voorste 4 zien. Die zijn gaan wandelen om de rest bij te laten komen. Wij sluiten aan en wandelen de laatste kilometers tot iedereen er weer is. Neufchatel gehaald, dag 4 zit er op.

Tijdens het diner, dat laat is, en gelukkig wilde de kok van het hotel op ons wachten,  evalueren we. Het gaat fout als er gesuggereerd wordt dat mensen beter op zichzelf moeten passen en misschien een rustdag moeten pakken door in de bus te gaan zitten. Er onstaat ruzie. Gelukkig wordt het ook weer bijgelegd. Ik houd me afzijdig want voel me niet geroepen een kant te kiezen. Ik ga naar Parijs rennen, en niemand houd me tegen. Ik slaap weer niet lekker.

Dag 5: Neufchatel – Gournay en Bray 6 uur 23 minuten, 47 kilometer

Ik word weemoedig wakker. Tijdens het ontbijt is er nog spanning in de groep voelbaar. Ik denk dat iedereen het goed bedoelt en dat woorden niet goed overgekomen zijn. Ik hoop dus dat het zo beter zal gaan. We besluiten te gaan wandelen om Jessica te steunen. Ze denkt dat het wel zal lukken als ze maar even de tijd krijgt om bij te komen. We hoeven voor haar niet te blijven zegt ze, maar doen het toch. 19 kilometer wandelen we, tot de lunch. Ik trek het slecht. Ik merk dat rennen me beter af gaat dan wandelen en ren soms een stukje vooruit om dan te wachten. Het is niet te doen zo.

Tijdens de lunch belt Jan Erik, onze global frontrunner captain, in op de videoverbinding van de laptop van de camera crew. Hij houdt een motivatie speech gebaseerd op zijn eigen ervaringe in multi stage lopen, waaronder de coast to coast in Zweden, waarin hij ook 10 marathons in 10 dagen liep. Hij verteld ons ook dat het niet te doen is om iedereen als groep dit soort dingen te laten rennen. Tempoverschillen, blessures, en andere problemen kunnen je noodzaken om op te splitsen. Dit is ook niet erg zegt hij, als je maar als groep de finish haalt. Hier besluiten we dan ook dat dat het doel moet zijn. Iedereen over de eindstreep in Parijs. Hoe dan ook.

We splitsten vanaf daar weer op. Drie man lopen verder en 7 gaan verder rennen. Ik ren mee en het voelt goed weer te rennen, maar ik heb het zwaar met mijn enkel. Dan moet ik even versnellen voor een verzoek van de cameracrew en merk dat sneller rennen beter gaat. Ik besluit door te rennen op hoger tempo en te zien hoe dat gaat. Ik voel me super, zo kan ik rennen zonder teveel pijn. Ik ren door en door, en ben blij met mijn eigen navigatie op mijn Garmin. (na dag 2 hebben we de routes allemaal gekregen en op onze horloges gezet, voorzover mensen die hadden). Ik ren 20 kilometer alleen en kom als eerste aan, maar voel me top. Als ik dit kan volhouden red ik Parijs wel, er is nog hoop!!

Dag 6: Gournay en Bray – Gisors 4 uur en 6 minuten, 39 kilometer

Nadat ik de avond ervoor heb aangegeven dat ik niet langzaam kan rennen, en echt harder moet om de blessure de baas te blijven besluiten we op te splitsen in een groep die harder rent, en een groep die bij langzamer gaat. Ik ren met 3 anderen harder. Pete, Marco en Ivan kampen net als ik met blessures die hen noodzaken harder te gaan dan we anders konden. We rennen de hele route met z’n vieren in een gemiddeld tempo van 6.00 minuten per kilometer. Af en toe een stukje wandelen als iemand teveel last heeft van zijn blessure waardoor het gemiddelde iets oploopt maar als we rennen zitten we tussen de 05.30 en 06.00 minuten. Het langzame tempo dat we nu beter kunnen volhouden. We komen dan ook na 4 uur al bij het hotel aan en hebben dus een lekker lange rust de rest van de dag.  We zijn zelfs zo vroeg dat we nog niet kunnen inchecken, en dus gaan we direct naar een pizzeria om daar pizza en cola te bestellen. Als we ze op hebben komen er al anderen aan, en nog even later ook de laatste van de groep. Door het lange rusten is iedereen savonds bij het Pasta diner in het restaurant uitermate vrolijk en is het erg gezellig. Savonds worden we een voor 1 bij het camera team geroepen en krijgen we een brief van thuis om voor te lezen. Hoewel ik niet van dit soort settings houd krijg ik het toch lastig als ik lees wat mijn jongens en mijn vrouw voor me geschreven hebben. Het is fijn om te lezen dat ze zoveel in mij geloven, hoe kan ik nu nog opgeven?

Dag 7: Gisors – Maudetour en Vexin, 3 uur 28 minuten, 33 kilometer

Het is vandaag een korte dag. Maar 33 kilometer. We slapen uit en besluiten wat meer bij elkaar te blijven. Als degenen die sneller moeten vooruit gaan wachten ze steeds na 10 kilometer. Zo blijven we als groep meer bij elkaar en komen we toch gezamenlijk aan. We slapen vannacht in een kasteel en iedereen is benieuwd naar wat voor kasteel het gaat worden. De route is wat minder saai en rechtdoor geworden, en we rennen door mooie natuur en franse dorpjes. Na 10 kilometer stoppen we om op de rest te wachten, de zon schijnt eindelijk en ik heb eigenlijk te warme kleding aan nu. Vanochtend was het nog koud. Onhandig. Het lopen gaat echter ok, en ik hoet niet te wandelen. Als ik dat kan voorkomen ben ik ok. Na 20 kilometer staat de bus te wachten om de mensen die het nodig hebben verzorging te bieden. Daar komen we weer bij elkaar en vanaf hier besluiten we door te rennen tot we bij het dorp zijn waar het kasteel staat, Maudetour en Vexin. Het is lastig bij elkaar blijven en eigenlijk ren ik alleen constant met Pete.  Anderen gaan ons dan weer voorbij, dan halen we hen weer in. Bij de rand van het dorp wachten we. Iedereen stuk en moe maar we kunnen met z’n 10en naar het kasteel. Erik filmt het geheel van achteren en zet op zijn telefoon het deuntje van de Walking dead eronder. Zo voelen we ons  nu en een aantal loopt ook als een zomdie nu. Het filmpje is hylarisch.

Het kasteel is prachtig. Een oud Frans Chateau. Niet super groot, geen grote torens, maar eerder een gigantisch landhuis met buitenhuizen. De kamers zijn oud en frivool. Niks voor mij, maar prachtig om te zien. Daar lig ik dan met mijn voeten omhoog en met Pete op de kamer. Had meer iets voor samen met mijn vrouw geweest, zo is het toch wat vreemd.

Tijdens het diner wordt overlegd en de mensen die veel achteraan lopen geven aan ook een keer door te willen rennen. Anderen moeten daarom achterin blijven. Ik besluit samen met de rest achterin te blijven dit keer. Wandi, Katja en Mari zullen vooruit rennen.

Dag 8: Maudetour en Vexin – Sain Germain en Laye, 6 uur 16 minuten, 47 kilometer

De laatste lange run. De laatste dag voordat we Parijs in rennen. Als we vandaag overleven dan zijn we er eigenlijk al. Zo voelt het in ieder geval. Op dag 9 rennen we Parijs in naar familie en vrienden. Dag 10 is bonus. Dat vertellen we onszelf. We weten dat het een zware dag gaat worden. Voor mezelf weet ik dit ook. Ik zal langzaam moeten rennen en stukken moeten wandelen om anderen te helpen.

Het is een mooie dag als we beginnen maar koud, we lopen het kasteel uit en door de glooiende velden van Frankrijk. Gisteren ben ik zowaar licht verbrand en vandaag heb ik me ingesmeerd met zonnebrand, en hoewel het dus nog koud is kun je voelen dat het weer prima gaat zijn.

We doen een run / walk combinatie. Steeds een kilometer rennen, en dan weer 500 meter wandelen zodat iedereen het vol kan houden ondanks de blessures. Het is vermoeiend maar we maken er het beste van. Lanzaam zien we het landschap verstedelijken de bossen waar we doorheen rennen zijn ineens grote parken geworden. Bij Marecourt volgen we de L’oise en die eindigt in… de Seine. De Seine… die stroomt door Parijs, dus we zijn er bijna! We doorkruisen nog een gigantisch bos / park waar geen einde aan lijkt te komen, en dan zijn we er, Saint Germain. Voor ons is dit Parijs al, hier eindigt de London naar Parijs run mentaal. Nu wordt het makkelijker. We hoeven nog maar 2 dagen. Het gevoel overheerst nu dat we het gaan halen. Iedereen. We kunnen elkaar er doorheen slepen. En dat gaan we ook doen.

Dag 9: Sain Germain en Laye –  Paris 4 uur 42 minuten, 36 kilometer

We slapen uit. De afspraak is dat we om 17.00 uur de andere frontrunners zullen ontmoeten dus het heeft geen zin vroeg te vertrekken. We eten een gigantisch ontbijt en smeren weer sandwiches voor onderweg. Iedereen wordt weer ingetaped en nog even gemasseerd. Beneden in de lobby is iedereen gespannen vrolijk. We rennen zo naar het symbolische einde van het L2P project. In het ASICS house zal het eindigen en we zullen alleen de officiële marathon nog maar hoeven te doen.

We rennen een heel stuk langs de Seine, een mooie groene route met prachtige statige huizen waar de elite van Frankrijk woont. Langzaam wordt het drukker en dan moeten we door een industriegebied. Hier is het duidelijk minder fraai rennen. We rennen door Villeneuve la Garenne en Saint Denis, waar we veel armoede, zwervers en vluchtelingen tegen komen. Bruggen waar we onder door rennen zijn bevolkt met tentjes en rondhangende mannen. Het voelt minder prettig. We rennen langs Stade de France, met aan de ene kant armoede, en de andere kant het opgekalefaterde deel van Parijs. Een schril contrast in een stad. Net voor Parc de la Villette stoppen we. Ivan, onze Franse frontrunner laat weten dat de andere frontrunners nog niet zijn gearriveerd, en we even moeten wachten. We drinken een gespannen kopje koffie. Ik app met mijn vrouw Michelle… we zijn er al, kan niet wachten… Dan kunnen we door. We rennen langzaam verder en dan daar, aan het einde van de Quai de la Gironde staan ze, meer dan 100 Frontrunners in een erehaag! We moeten er doorheen rennen maar ik ben alleen maar op zoek naar mijn vrouw en kinderen, ze moeten hier ergens zijn! Dan aan het einde zie ik ze en ze vliegen me in mijn armen. Het mooiste moment van de hele reis. Ik was nog nooit zo lang van ze weg, en alle vermoeidheid en emotie lijkt er uit te komen. Ik huil niet snel, en doe het ook nu niet, maar mijn emoties zijn een wervelwind. We hebben het gehaald!!!

Met elkaar rennen we de laatste kilometer naar het Asics House waar we als verder een helden onthaal krijgen. Een beetje bizar is het wel. En een hoop ontgaat me ook. We eten pasta met elkaar en gelijk daarna bespreken we de marathon van morgen. Ik schiet een beetje uit mijn slof als er gezegd wordt dat we met elkaar 1 tempo moeten lopen, omdat dat hetgene is wat iedereen juist in de problemen heeft gebracht naar mijn mening. Achteraf heb ik hier wel spijt van, maar ik was moe en geirriteerd over wat andere zaken. Hoort er bij zullen we maar zeggen. We spreken af het te proberen en als het niet lukt zullen we steeds bij de waterposten wachten. Als we elkaar kwijtraken wachten we bij de cheerzone, zodat we samen kunnen finishen. Als we de cut off tijd van 05.40 uur maar halen.

Die nacht slaap ik met mijn vrouw en kinderen in een hostel. Met elkaar op 1 kamer. Fijn. Alleen die muziek van de band tot 03.00 uur snachts had niet gehoeven… Afrika van Toto is wat ik om 03.00 uur nog hoor voor de muziek uit gaat. Wordt me het dagje wel morgen.

Dag 10 Marathon de Paris 4 uur 40 minuten, 42 kilometer

De andere frontrunners verzamelen om 0700 uur in de tent van Asics in de business area van de marathon. Wij gaan een uurtje later omdat we toch in het startvak van 04.30 uur staan. Die start pas 09.40 uur. Hierdoor missen we het meeste van het ontbijt in de tent. Niet handig dus maar we eten alles op wat we kunnen vinden nog. Met z’n 10en lopen we naar de start. Prachtig uitzicht over de champs Elysee met de Arc de Triomphe achter ons. Iedereen vrolijk en goedlachs. We gaan dit doen.

We rennen als groep en dit gaat goed. Langs allemaal iconische gebouwen in Parijs. Louvre, Notre Dame, de kilometers vliegen voorbij. Het lijkt een droom. Het lopen gaat harder dan we tot nu toe hebben gedaan, aangejaagd door andere lopers en toeschouwers en in de wetenschap dat we hierna klaar zijn. Langs de Seine, Eiffeltoren, en dan slaat de vermoeidheid toe. Blessures spelen steeds meer op en verschillende van ons hebben het zwaar. Bij het Bois de Boulogne hebben we het wel gehad. Hier is niet veel meer aan om te zien en we moeten elkaar er echt doorheen slepen. Dan komen we bij de Asics cheerzone. Hier staan een hoop toppers ons aan te moedigen, en we weten dat het nog maar een kilometer is. Een aantal frontrunners die al klaar waren sluit zich weer bij ons aan om ons naar de finish te begeleiden.

Bochtje om en daar is het.. de finish. Ongelooflijk, het zit er op.. we rennen de laatste meters en worden eniszins overmand door emotie als we deze onder luid gejuich en aangemoedigd door de anderen passeren. 4 uur en 40 minuten.  WE BLOODY DID IT!!

460 kilometer totaal. 10 dagen, 10 man uit 10 verschillende landen, 10 marathons.

Thanks to Andy Astfalck for all the amazing photos!