De moeder der Obstacle Runs!

“De moeder der obstacle runs” staat er op de website van de Strongmanrun, en hoewel je dit statement natuurlijk kunt betwisten geld dit wel grotendeels voor Nederland. Samen met onder ander Mud Masters werden ze voor het eerst in 2012 gehouden en hebben ze de start van een mooi fenomeen in de lage landen ingeluid. Voor mij is het statement zeker van toepassing omdat mijn eerste Obstacle Run ooit in 2014 de Strongmanrun (21k) in Hellendoorn was. Sindsdien loop ik hem dan ook elk jaar en verwacht dit voorlopig ook nog te blijven doen! Nu dus voor de 4e keer.

Wat deze run zo mooi maakt is de combinatie van bosrijke en zanderige natuur en het dorp nijverdal waar je doorheen rent. Geen enkele run kan zich verheugen op zo veel publiek langs de route die je overal staan aan te moedigen.

Ik loop zondag 3 september in het wedstrijdvak en dit heeft dit jaar een verbeterde opzet ten opzichte van vorige jaren. Er zijn fail obstakels die je zo vaak mag doen als je wilt, maar je moet hem halen anders ben je uit de race, en er zijn twee obstakels met een strafronde als je ze niet gelijk haalt. Ook is er een extra lus voor de wedstrijdlopers ten opzichte van recreanten. Elke wedstrijdloper krijgt een rood competitorshirt en een bandje om de marshalls duidelijkheid te verschaffen.

De start is om 1230 uur en net als vorig jaar rennen we eerst door een circelvormig doolhof, en daarna het bos in. Ik begin rustig, gisteren liep ik nog de Strong Viking Gent, dus de spieren zijn nog stram. Ik wordt ingehaald door de een na de ander maar probeer me niet op te laten jagen. Dit is altijd lastig, zeker als het vrienden en kennissen uit de OCR wereld betreft.

De route is aangepast ten opzichte van 2016 en dit brengt ons al snel bij de crazy corn. Eindeloos door de maisvelden. Ik loop acher een langzaam iemand en zie weinig, verlies dus wat tijd. Dan na nog twee obstakels een nieuwe, de wrecking ball. Over een riggel tussen slingerende ballen en zandzakken door. Klinkt makkelijk maar toch worden diverse lopers geraakt en belanden in het water. Dan moet je dus overnieuw. Rennen, obstakels, en dan de Pit. Die vervloekte zandkuil waar je een paar keer door moet en wat het begin is van een mooie trail door de bossen die op en neer gaat.  In de bossen zijn leuke obstakels te vinden die ik zonder veel moeite kan nemen. Bij de monkey bars niet de vloer aan raken. Ik wil er af springen en zie net op tijd dat er ook nog ringen achter hangen! Die moest ik ook nog nemen! Gelukkig net op tijd gezien, anders had ik weer overnieuw gekund.

Bij de cliffhanger en pipe down (ramp) zie ik de jongens en Michelle weer. Dit is ook gelijk mijn man met de hamer moment. De run van gisteren hakt er toch behoorlijk in en ik zie even niet meer hoe ik de volgende 11 km ga doen. De opbeurende woorden van mijn gezin doen me echter goed en ik ren door wetende dat aan alles een einde komt en ik het ongetwijfeld ga halen, en de tijd doet er niet meer toe. Alhoewel.. als het zo weer beter gaat..

De kuitenkiller is dit jaar minder heftig omdat we maar 3 keer op en neer hoeven. Dat scheelt. Deze was de oorzaak van mijn krampen in 2014 en 2015. Dit keer nergens last van mede dankzij de tubes van Herzog die toch echt wel helpen. Dus door naar het zwembad met climbing water en dan Nijverdal in. Daar slaat de sfeer weer goed toe, ditmaal met een route over het dorpsplein waar ik door de speaker wordt begroet als de eerste baard van de dag. Das mooi gewonnen!. Over de containers zie ik Michelle en de boys weer staan. Kyano merkt op dat ik er een stuk beter uit zie dan bij de pipe runner. Opmerkzaam kind, want zo voel ik me ook! Na een snelle knuffel ren ik weer verder.

Tunnels, monkey bars extra en de monkey tail. De apenhang. Toch weer een hoop mensen die hem niet halen. Gelukkig ik wel, dat is ook wel eens minder geweest. Onderweg een aantal keer ingehaald door snelle lopers uit het vak achter het wedstrijdvak. Ik weet dat zij niet alle obstakels hoeven te halen en heb geen idee of ze dit deden of niet maar het blijft lastig om te zien hoeveel sneller sommigen zijn.

Dan een stuk zwemmen in de regge, een netclimb en een base jump terug de regge in. Leuke combi zo, die ook weer aardig wat publiek getrokken heeft. Dan als ik denk dat het nog maar een stukje is mogen de competitie lopers naar rechs en de andere lopers naar links.  Het einde is weer over de sportvelden richting start finish, waar de zeecontainer muur het laatste obstakel vormt. In een tijd van 2.16 uur kom ik over de finish, waar mijn gezin al trots staat te wachten.

Tevreden over een mooi resultaat, dit zeker gezien de run van zaterdag die nog in mijn benen zat. En nog belangrijker, het was weer een feest om hier te kunnen lopen! Volgend jaar voor de 5e keer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *