De laatste ToughGuy

“Strength born in misery”

De allerlaatste Tough Guy. De 30ste keer dat het evenement waar obstacle course racing is begonnen is gelijk de laatste. Ik was nog nooit geweest, en dus was dit nog de enige mogelijkheid om te gaan. Gelukkig kreeg ik van Michelle geheel onverwachts een kaartje en zo zat ik op zaterdag 28 januari dan ook in het vliegtuig naar London om samen met Michel de Vos het Tough Guy parcours te gaan bedwingen. In het vliegtuig zat de sfeer er al goed in met zeker 20 andere Nederlandse deelnemers, waaronder Team RAM nl.

16298951_367825563599038_3224373539152447519_n

Op London Luton snel onze auto opgehaald en naar Wolverhampton gereden, waar we rond 18:30 op het terrein van Tough Guy waren om in te schrijven. Het was bijna donker maar toch hebben we een kleine indruk kunnen krijgen van wat ons te wachten stond. Alles ziet er basic en primitief uit, maar alles ademt ook sfeer en historie. Ook Mr. Mouse zelf konden we nog even spreken, waarbij hij complimenten op mijn baard maakte. Dat van een man die bekend staat om zijn imposante snor!

16387338_367825673599027_484032838035693233_n

Na het inchecken in het hotel bleek dat samen 1 bed moesten delen. De beloofde slaapbank stond er niet en het hotel zat vol met deelnemers aan Toughguy dus wisselen kon niet. Maar goed, dan maar ieder een kant. Savonds hebben we samen met onder andere  leden van team Up40 wat gedronken en OCR verhalen uitgewisseld in een Engelse pub. Mooie sfeer.

16406508_572880112922704_7778387479836558235_n

Smorgens een stevig ontbijt en omkleden voor de race. De eerste keer de neopreen shorty aan. Lange mouw of korte mouw eronder? Het is niet koud buiten, 3 graden, dus we kiezen voor kort. Achteraf zeker een goede keuze. Daarover de teamfamilie kleding van Run2Day en de Herzog leg en arm tubes tegen de kramp. Speedcross aan en de DMM buff op mijn hoofd.

16114517_368213976893530_895103229798132216_n

Daarna naar het terrein, waar we door de lange file voor de ingang pas 10 minuten voor de start aankomen. Gelukkig is de start met die wetenschap uitgesteld, en wordt er pas 11:45 gestart. Dit hadden we ook niet willen missen want de massastart is echt een gave happening.

 

Met 7000 man stormen we de heuvels af naar beneden om vervolgens in een lang lint door het landschap te trekken. Over hooibalen die het veld wat moeten verdelen en dan de heuvels in, zeker 10 keer op en neer, steeds maar weer. Inmiddels is het Neopreen pak al behoorlijk warm aan het worden maar gelukkig zit mijn rits aan de voorkant en kan ik hem open zetten.

Bij het eerste watercontact merk ik wel de voordelen ook gelijk. Het houdt de kou behoorlijk tegen en alleen mijn voeten en benen krijgen het te verduren. Er volgen een aantal obstakels, die niet veel kracht vergen en na 9 km en een stuk of 30 obstakels vraag ik Michel of dit het nou is? Ik vindt het meevallen, of eigenlijk tegen dus. Zo zwaar is het niet.

Dit waren de “country miles”.

16359087_1226191544123685_47691276_n

Dan komen de “Killing fields”, en die heten niet voor niets zo. Het is één grote slinger met obstakels die overgaan in andere obstakels, veel water, modder, elektriciteit en kleine ruimtes die vooral mentaal een tol eist. Zo neergezet dat je nergens meer een mooi stuk kunt rennen en dus ook als een malle afkoelt. Hier begint datgene waar Tough Guy om draait. Afzien, lijden.

Crashing to the surface.

My convictions lay bare before the tempest.
As chaos explodes around me, I find myself in the jaws of destruction.
Tested, by the force of the tempes t.
Pushed, to the point of no return.

Losing ground.
Let the steel of my resolve be not bested by the sum of my fears
.

16441429_1226189220790584_1976827512_n

15 tot 20 keer een sloot in springen, en er weer uit klauteren, steeds maar weer opnieuw. Als we daar doorheen zijn voel ik mijn voeten niet meer. Modderbergen op kruipen, en er weer af springen, tot je knieën in modder waar je bijna niet uit komt. Menig keer kan ik allen met hulp van anderen toch nog los komen. Plassen met modderig water waarin tunnels half onder water liggen afgewisseld met gigantische obstakels die hier al jaren staan en er uit zien of ze nooit meer weg gaan. Steeds maar weer dat water, tot je middel, net iets verder, maar altijd je voeten. Die zijn zoooo koud. Dan komen we bij het koudste deel, een meertje met daarin boomstammen waar we onder door moeten, geheel ondergedompeld dus, de “water tunnels”.

16425588_1226178890791617_21309935_n

Ik tover mijn neopreen muts uit mijn pak en spring aangemoedigd door het publiek in het water. Er ligt nog een boomstam waar iedereen langs springt, en het publiek moedigt aan deze toch ook te pakken. Michel en ik laten ons niet kennen en nemen deze ook mee. Daarna de andere stammen die snel op elkaar volgen. Man wat  is dat koud. De muts werkt goed maar mijn gezicht ontploft zowat van de kou.

Clarity unfolds, a moments calm in the eye of the storm.
Relentless, I surge onward.
Surfacing.
No regrets.
No second chance.
Nothing will hold me back.

De kant op geklauterd worden weer een mega obstakel opgestuurd, waarna we weer iets opgewarmd zijn. Gelukkig is daar de “Deathplunge”, waar we van een balk het meertje in moeten springen. Kopje onder weer. Fijn.

Een stuk verderop is er vuur, maar waar vuur is is rook, en dat is niet zo fijn. “battle of the somme” heet het hier en bootst duidelijk een oorlogsgebied na.

16441702_1226191870790319_1194172250_n

Meer water, meer modder… ik raak het zat. Het doet mentaal wel wat met je als je steeds weer datzelfde doet en niet op gang lijkt te komen. Dan komen we bij de “vietcong tunnels”. Rioolbuizen, onder de grond, afgewisseld met krappe ruimtes vol met deelnemers en overal hangende stangen en hout. Het is claustrofobisch en beangstigend. In een buis liggend met mensen voor en achter je die kramp krijgen en schreeuwen, en je kunt nergens heen. Niet aan denken, doorkruipen….

This is a strength born in misery.
A focus cut of this insanity.
I fight my way from the gates of hell.
I hold on.
A body, locked in the vice grip of conflict.
A mind, sharpened on the shards of disappointment.

Dan is daar ineens de finish, ineens want ik had geen idee meer hoe ver we waren en welke kant we op renden. Maar daar is hij. Op het bord staat 3:50 uur. Zo lang zijn we bezig geweest. 3 uur en 50 minuten, waar we op 2,5 uur gerekend hadden. Duidelijk toch onderschat. Maar we hebben het gehaald en mogen een medaille zo groot als een keukentegel in ontvangst nemen.

16266337_368284060219855_4996638736382112838_n

Moe, koud, maar niet gewond, en geen kramp! Volgen jaar doen we hem weer! Oh nee, dat kan niet. De run der runs is niet meer nu, maar wij hebben hem toch nog gedaan.

And from the depths of Hell I rise.
From gilded cage, my spirit flies.
Memories of another life call me home.

“Karma – Parkway Drive”

16426722_1226194534123386_1133066096_n

2 gedachten over “De laatste ToughGuy

  • februari 1, 2017 om 2:40 pm
    Permalink

    Leuk verslag. Leest lekker Weg! Blij dat je weer zonder blessures terug bent….

    Beantwoorden
  • februari 1, 2017 om 8:09 pm
    Permalink

    Wat een mooi verslag …..en ik heb het zelfde gedaan alleen 1 uur langer ! Nu ik het jouwe lees voel ik me trots dat was ik al maar nu nog meer!! Geweldige ervaring!! Nog steeds helemaal met mijn hoofd in de Oude Ruige Engelse Misty Hills?? En Mr. Mouse in mijn hart gesloten! Mezelf daar echt tegen gekomen en wat ik zag beviel me en daar heb ik lang over gedaan?

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *