Blogs

Break Out Run, Last man standing

Elk jaar loop ik de Break out run, een van de tofste obstacle runs die er zijn. Elk jaar maken we er een weekend van met een run voor mij op zaterdag en de familie run op zondag. Elk jaar probeer ik ook wat anders uit, de eerste twee jaar de “gewone” obstacle run, vorig jaar de nacht run en dit jaar dan eindelijk “Last man Standing”.  Doordat ik in vorige jaren steeds met Obstacle marathons van andere runs in de benen zat nooit verantwoord geacht, maar dit jaar valt het eigenlijk precies goed.

Wat is last man standing? Je start om 10.45 en rent rondjes tot 16.00 uur. Na 16.00 uur mag je geen nieuwe ronde meer starten dus alles wat je daarna finisht wordt opgeschreven als finishtijd. De eerste ronde is de gewone obstacle run van 14km. Daarna is elk rondje 8km, maar krijg je ook een object mee dat je de hele ronde bij je moet houden. Dit kan van alles zijn en wordt niet van tevoren gecommuniceerd!

Ik dus om 10.45 van start. Een aantal bekenden aan de start, waarvan ik weet dat ze sterk zijn. Het zal lastig worden om bij de kop te blijven. Maar daarvoor ben ik hier ook niet, ik wil gewoon zoveel mogelijk rondjes rennen. Eerst maar eens de gewone ronde van 14 kilometer.

Na de start gaan we een muur over en over het strandje, van daar door het water naar de overkant. Hooibalen, zandzak een rondje dragen (er wordt geroepen dat we dit obstakel alleen deze ronde hoeven doen) en weer verder. Het is weer een mooie route door de Maashorst met zijn zandafgravingen, bossen en meertjes. De obstakels zijn niet moeilijk maar het terrein maakt het allemaal best zwaar. Veel los zand, en in het zand zitten steentjes die overal in gaan zitten en schuren. Vooral fijn tijdens tunnelkruipen. Bij de whirlpool rennen we 500 meter rondjes in een hekkendoolhof. Je kunt hier goed zien hoever je achterligt op de voorgangers en ik zie dat ik rond de 10e plek moet liggen.  Hier is de splitsing tussen 14 en 8 dus alles wat ik na de whirlpool doe hoef ik maar 1 keer te doen vandaag. Ook deze obstakels gaan vlot en ik loop een tijdje samen met arjan. We horen dat we op plek 8 en 9 liggen. Toch best aardig lijkt me. Ik zie Jens en Steven lopen en time mijn tijd tot ik ook daar ben. 7 minuten en we zijn bijna bij de start/finish. Ik zeg tegen de jongen naast me dat we 7 minuten op de nummer 1 achter liggen. Hij zegt doodleuk dat we ze dus nog kunnen inhalen.. haha. Never gonna happen. Maar goed, ga jij het maar proberen zeg ik. Ik ren rustig verder. Bij de monkey bars worden we de verkeerde kant opgestuurd, waardoor we het obstakel 2 keer nemen. Zodoende komt Arjan weer bij, die even daarvoor wat afstand verloren had. Nog even de glijbaan en rooftop escape en we zijn bij de start.

De tijd wordt genoteerd. 1.38.30, niet slecht voor niet vol gas. En maar 8 minuten op de nummer 1. We waren met 35 man aan de start zie ik. Ik eet snel wat pannekoeken en pak mijn object. Dit blijkt een autoband te zijn. Deze moet 8 kilometer mee. Ik ren het water weer in en merk al snel dat je er geen water in moet laten komen. Dan zinkt hij. Ik lig 7e op het moment, doordat ik net iets eerder weg was als de rest. Deze positie volhouden zou goed zijn. Het valt me mee met de band te rennen. Ik merk dat als ik mijn hand op de onderkant laat rusten het me geen kracht kost en enkel een pijnlijke schouder oplevert. De obstakels vallen te doen met band. Over mijn hoofd, om mijn middel, maar het gaat. Bij de Tree trunks wordt het lastig. Je moet het meer over zwemmen en steeds over een boomstam. De band loopt vol en wil zinken maar ik ben steeds op tijd om naar de volgende te zwemmen. Mijn rondje ren ik in 1 uur en 20 minuten. Inmiddels lig ik 20 minuten achter de nummers 1 en 2, Jens en Steven maar ik hoor dat ik zelf derde lig, hoe kan dat?? Ik weet dat ik twee man heb ingehaald deze ronde, maar waar is de rest dan? David blijkt gestopt te zijn, die moest nog andere doen die middag en kon niet tot 4 uur blijven rennen. Wesley is geblesseerd geraakt toen hij door bewakers getackeld werd (is een obstakel, en soms gaat het er hard aan toe), die heeft dus moeten opgeven.  Zodoende lig ik dus ineens op plek 3.

Elke ronde kom ik de jongens en michelle tegen die in het meer aan het afkoelen zijn. Michelle helpt me het zand uit mijn schoenen te krijgen en probeert eten en drinken in me te proppen. De jongens moedigen steeds vol passie aan!

Na mijn gelletjes en pannenkoeken pak ik mijn volgende object….. een zandzak van 20 kilo… WTF!  Man, dat ding is zwaar als je er een stukje mee moet, maar 8 kilometer?? Vol goed moed toch maar op pad, hopen dat ik voor 1600 uur binnen ben. Het is iets voor 1400 uur als ik vertrek dus ik moet deze ronde binnen 2 uur volbrengen. Ik ren zoveel ik kan en als ik moe wordt wandel ik stukjes van een minuut. Nooit langer, want dan gaat de klad er in. De obstakels zijn killing. Ik vervloek de zak. Dan weer de boomstammen over het water. Zwemmen met een 20kg zak is moeilijk en op de boomstammen rust ik. Andere deelnemers van de gewone run zitten in de weg, mijn zandzak glijd steeds van de boomstammen. Dan bij de een na laatste glipt hij uit mijn handen en zinkt naar de bodem. Ik duik er achteraan maar kan hem in het diepe donkere water niet vinden. Na nog 3 duiken geef ik het op. Ik zwem naar de overkant en ren terug naar de start. Daar haal ik een nieuwe zak, ren weer terug en vervolg mijn weg over het parcours.

Als ik uiteindelijk bij de start/finish aankom blijk ik nog steeds derde te liggen. Het is kwart voor 4 dus ik mag nog een rondje starten. Ik ben kapot, maar als ik derde wil worden moet ik wel, want ik zie aan de overkant van het meer al anderen aankomen. Die gaan ook voor 1600 uur binnen komen.

Ik pak dus mijn derde object, een houten blok van een kilo of 10, en ga weer op pad. Wat een onding om mee te nemen, niet lekker vast te houden ook ondanks het hengsel wat er aan zit. Van de 35 starters zijn er 26 met zandzak gestart, en maar 6 met het houten blok uiteindelijk. De rest viel uit of buiten de tijd. Ik ren mijn rondje op karakter. Michelle staat langs de kant met de jongens en roept dat Andries me nog in wil halen. Geen idee hoe ver achter hij ligt, maar ik ken hem als een sterke gozer, dus ik kan maar beter wat extra gas gaan geven. Ik ren alles wat ik kan en bij de Whirlpool kan ik zien dat hij minstens 5 minuten achter me moet liggen want als ik daar weg ren, is hij er nog niet. Ik hoef nog maar 2 kilometer dus ik weet dat ik veilig zit. Met een grote grijns kom ik over de finish. 6 uur en 21 minuten heb ik er over gedaan. Jens was met 5.22 eerste en Steven met 5.33 tweede. Die gasten zijn machines.

Moe en voldaan wil ik naar huis, maar Luuk van de Break out Run wil nog even een ceremonie voor de eerste 3. We worden op het eindobstakel gevraagd en daar krijgen we wat extra eer. Er is geen medaille of andere prijs voor het halen van het podium, maar dat hoeft ook niet. Obstacle running doe je voor jezelf, om jezelf uit te dagen en elke dag te streven naar een betere versie van jezelf. En vandaag was een goede dag daarvoor.

Reacties uitgeschakeld voor Break Out Run, Last man standing